Taceddin Akbaş

Gazilerimiz... olmasaydı, yaralılarımız, şehitlerimiz... Olmasaydı ölü(le-ri-miz) olurdu! İyi ki varsınız koç yiğitlerimiz

Taceddin Akbaş'ın 'Gazilerimiz... olmasaydı, yaralılarımız, şehitlerimiz... Olmasaydı ölü(le-ri-miz) olurdu! İyi ki varsınız koç yiğitlerimiz' adlı köşe yazısı...

GÂZÎLERİMİZ... OLMASAYDI, YARALILARIMIZ, ŞEHİDLERİMİZ... OLMASAYDI ÖLÜ(LE-Rİ-MİZ OLURDU! İYİ Kİ VARSINIZ KOÇ YİĞİTLERİMİZ

Genelde gâzî ve yakınlarının, özelde de az çok ilgilenenlerin bilecekleri gibi, ülkemiz de her yıl 19 Eylül tarihi ‘’Gâziler Günü” olarak kutlanıyor… O nedenle ben, dün kutlayamadığım günün ‘bugün’ kazasını yapmak, dolayısıyla da kahraman gâzîlerimize olan mânevî borcumu ödemek, vefat etmiş olanlara ganî ganî rahmetler; hayatta olanlarının kendilerine ve ailelerine sabır selâmetle birlikte sağlıklı sıhhatli ve uzun ömürler dilemek istiyorum… Ve konuya girmeden önce gâzîliğin kısa bir târifini yapmak istiyorum:

Gâzîlik din uğrunu savaşanlar için özellikle Milletimiz tarafından ve mücahid karşılığında kullanılan bir sıfat ve unvandır. Ve gâzîlik, özellikle Osmanlılar’ da din için yapılan savaşı ifade eden ve bir fetih ideolojisi veya doktrini hâline gelen bir terim olduğu gibi, aynı zamanda nefisle mücadele, İslâmı tebliğ etme ve düşmanla savaşma gibi anlamlara da gelir…

HER SAVAŞA KATILAN…. GÂZİ OLAMADIĞI GİBİ! HER BABAYİĞİTE DE ‘GÂZİLİK NASİP OLMUYOR! Kİ BENİM GÂZÎLİĞİMDE ASKERLİK ŞUBESİNDEN YA DA ASKER ALMA DAİRESİNDEN DÖNMÜŞTÜ

Şöyle ki; bir insanın hacı olabilmesi için vaktinde Sûdî Arabistan’a gitmesi ve haccın şatlarını-farzlarını yerine getirmesi gerektiği gibi, gâzî olabilmesi için de önce bir mûmin-müslüman olması, yani gâziliği idrak ve kutsiyetini kabul etmiş olması gerekir! Değilse, hangi savaşa ve kaç kere katılırsa katılsın ve ister yaralansın ister yaralanmasın, isterse kaleler veya şehirler fethesin, îmânı-inancı olmayan bir kişi halk arasında kahraman bilinse ve üstü başı madalyalarla donatılsa bile gâzî olmaz olamaz ve gâzîlik te her babayiğit’ e nasip olmaz! (Ki, çok istememe rağmen bana da nasip olmamıştı!) Ve Yusuf İnce adında ve radyo tamircisi bir arkadaşım evlendiği gece, yani eşini telli duvağıyla ve elinin kınasıyla bırakarak Kıbrıs barış harekâtına katılmıştı ki, biz bu arkadaşa ‘keşke mümkün olsa da askere senin yerine biz gitsek…’ diyerek teselli vermiştik!

Kısacası; 20 Temmuz 1974’te silahlı kuvvetlerimiz tarafından düzenlenen ve başarılı bir şekilde tamamlanan çıkarma harekatı sırasında ben de askerden yeni gelmiştim ve biz jandarma sınıfından olduğumuz için bize direkt görev verilmedi ama ‘seferi göreve hazır olun yazısı’ gönderildi… Ve ben Barış harekatına çok katılmak istediğim halde muvazzaf askerlerimiz bize hâcet bırakmadan Kıbrıs’ın tamamını ele geçirmek ve Kıbrıs’ı bir Yunan ya da Rum Adası yapmak isteyen Yunanistan destekli Rumlara hadlerini bildirmiş ve kendi inlerine ya da mağaralarına çekilmelerini sağlamışlardı… Yani, Kıbrıs harekâtına katılmak ya şehid ya da gazi olmak bana olmadığı gibi herkese nasip olmuyor! O nedenle, gâzîler sıradan bir insan gözüyle değil, büyük bir cihangir gözüyle bakılıp görülse yeridir!

ÂİLEMİZİN GÂZÎSİ YOK AMA ŞEHİDİ VAR!

Ve rahmetli dünürümüz Süleyman Demirkaya’nın dayısının oğlu (Kıbrıs Gâzîsi) Suat Özdöl’ün dışında Ailemiz de ve yakın akrabalarımız arasında gâzimiz ya yok ya da ben şu an hatırlayamadım, ama şehidimiz olduğunu biliyorum. Bunları derken, Muharip Gaziler Derneği Başkanı Hasan Okyar kardeşim, Kıbrıs Gâzîsi köylüm ve kapı komşum Süleyman Kabak ve terör gâzîsi Ayhan Ahmet Özçelik kardeşim gibi birçok dostumun olduğunu da hatırlamak isterim!

Şehidimize gelince, O’da rahmetli annemizin babası İsmail dedemizdir… Ve dedemiz Çanakkale şehidlerinden biridir! O nedenle, şehidlere ‘kendi ailesinden 40, hattâ 70 kişiye kadar şefaat etme hakkı verileceği’ şeklindeki rivâyetler ben mücrimi oldukça ümitlendiriyor ve mutlu ediyor…

Her neyse, bugünkü konum şehidlik, konuklarım da şehidler değil, gâzîlik ve gâzîler olacaktı! Ancak, askerlerin düşmanlara karşı gâzilerle birlikte savaştıkları için onların bu dünya da birer kader arkadaşı olduklarını, öte dünyada da Peygamberle birlikte cennette olacakları yolundaki âyet ve hadisleri hatırladığım için gâzîleri şehidlerden ayıramadım ve yazımı tamamlayamadım… O nedenle, bugünkü yazımı gâzîler hakkında Peygamber Efendimiz (sav)’in sahih hadis-i şerifleriyle noktalamak istiyor, herkese saygılar sunuyorum.

ALLAH (c.c) YOLUNDA YARALANAN HER BİR

YARALI, MUHAKKAK KIYÂMET GÜNÜNDE

YARASI KANAYARAK GELİR! RENKİ KAN RENGİ

KOKUSU İSE MİSK KOKUSUDUR…

SADAKALARIN EN DEĞERLİSİ, ALLAH YOLUNDA (Kİ

MÜCAHİDLERİN) GÖLGELENMELERİ İÇİN ÇADIR

(BAĞIŞLAYARAK), BİR HİZMETÇİYİ ALLAH YOLUNDA

(ÇALIŞMAK ÜZERE) HÎBE ETMEK VEYA AT, DEVE GİBİ

BİNİLMEYE UYGUN BİR HAYVANI ALLAH YOLUNDA

(KULLANILMAK ÜZERE) BAĞIŞLAMAKTIR…

HER KİM ALLAH YOLUNDA SAVAACAK BİR ASKERİ

(SAVAŞ İÇİN) DONATIRSA KENDİSİ DE SAVAŞMIŞ GİBİ

OLUR. HER KİM ALLAH YOLUNDA SAVAŞA ÇIKAN

GÂZÎNİN ARKASINDAN AİLESİNE GÖZ KULAK OLURSA

O DA SAVAYMIŞ GİBİ OLUR… KİM SAVAŞA KATILMAZ

VEYA SAVAŞA GİDEN BİR GÂZÎYİ DONATMAZ YA DA

SAVAŞA GİDEN GÂZÎNİN AİLESİNE İYİ BİR ŞEKİLDE GÖZ

KULAK OLMAZSA ALLAH ONU BİR FELÂKETE UĞRATIR!

Hz. Muhammed (sav)