Ramazan Canural

'Hac, Arafattır' Hz. Muhammed(S.A.V)

Ramazan Canural'ın ''Hac, Arafattır' Hz. Muhammed(S.A.V)' adlı köşe yazısı...

“HAC, ARAFATTIR”-Hz. Muhammed(s.a.v.)

Kaç gündür hocalarımızın dilinde dönen aynı cümle yankılanıyor kulaklarımızda:

“Peygamberimiz, ‘Hac Arafattır,’ buyurur.”

Haccın üç farzından biri olan Arafat’ta Vakfe sadece bir duruşun değil, bir teslimiyetin, bir yakarışın, bir yeniden doğuşun adıydı.

Diğer farzlar olan “İhrama Girmek” ve “Ziyaret Tavafı” da elbette vazgeçilmezdi. Ama kalbin merkezine yerleşen işte bu “Vakfe”ydi.

Demek ki Hacc’ın kalbi Arafat’taydı.

Arife günü geldiğinde, dünyanın dört bir yanından gelen 2 milyon Müslüman, aynı anda, aynı noktada, tek bir kalp gibi çarpacaktı.

Bir görevli bu ânı şöyle tarif etmişti:

“Aynı anda, aynı işi yapan insanların oluşturduğu, dünyanın en büyük organizasyonu.”

Evet, Müslüman olmak kolay değildi. Lâfla değil, “duruşla” Müslüman olunurdu. Rabbimiz Kur’anda ne buyuruyordu?

“Emrolunduğun gibi dosdoğru ol!”

Ve Allah Resulü(s.a.v.) şöyle demişti:

“Hud Suresi beni kocattı.”

Neden?

Çünkü içindeki o ayetin ağırlığı bel büküyordu:

“Emrolunduğun gibi dosdoğru ol!”

İşte Arafat’ta milyonlarca yürek, Müslümanca bir “duruş” sergileyecekti.

Rabbine yalvaracak, içini dökecek, gözyaşlarını serbest bırakacaktı.

Zira o yerde edilen dualar geri çevrilmezdi.

Tevriye günü geldi çattı. Arafat’a çıkma hazırlıkları başladı. Kalpler aynı heyecanla atıyor,dudaklar aynı zikri fısıldıyordu:

“Allahu Ekber, Allahu Ekber, Lâ İlâhe İlllalahu Vallahu Ekber, Allahu Ekber ve Lillâhil Hamd.”

Birden aklıma, Mehmet Akif’in o dizeleri düştü:

“Girmeden tefrika bir milllete düşman giremez,

Toplu vurdukça yürekler, onu top sindiremez!”

Ah keşke…keşke!..

Otobüsler doldu, yola çıkıldı. Sabah 10 ilâ ertesi gün(yani ârife günü) sabah 06 arasında 2 milyon hacı adayı Arafat’a ulaşacaktı. Otobüsler vızır vızır. Herkes suskun ama gönüller feryat figan…

Yol boyu ortam ışıl ışıl.

Yine yol boyunca sağda onbinlerce küçükbaş hayvanın yer aldığı geniş ağıllar göze çarpıyordu.

İçimden bir ses fısıldadı:

“Yahu bu kadar çok hayvan…Suudi Arabistan’da hayvancılık ne zaman bu kadar gelişti ki?”

Oraları besi ahırları sanmıştım…

Tam bu düşüncelere dalmışken, otobüsün arkasından bir ses:

“Aaa bakın bakın, kurbanlıklar!”

İçimden başka bir ses müstehzi bir edayla kulağıma fısıldadı:

“Oğlum, sen de üretimle kafayı bozdun ha!…”

1 saatlik yolculuktan sonra akşam 21 civarında Arafat’taki çadırlarımıza ulaştık. Düşünün 20 km. ve 1 saat!

Bu gece buradayız. Yanımızda 3 öğünlük kumanyamız var… Ahhh…ahhh… bu gece uyunur mu hiç?

Kalabalığın uğultusu, duaların yankısı, zikirlerin tınısı sarıyor etrafı.

Biri, gecenin 02 sinde “Gül Muhammed” ilâhisi söylüyor…yüksek sesle. Taaa 100 metre ilerdeki çadırlardan duyuluyor!

Yarın büyük gün! Rabb’imizin en kutsal ve en özel gününde O’nun huzuruna çıkma günü.

Dualarımı düşünüyorum. Hepsi yazılı telefonumda. Uzun uzun…İçli içli… Dileğim büyük, beklentim tek:

“Allah’ım kabul buyur!”

İşte sabah oluyor. Çifte sabah ezanı başladı. İki müezzinin yanık sesi inletiyor etrafı…

Birden aklım gençliğime gidiyor. Çocuk Hastalıkları Uzmanlık eğitimi aldığım Üsküdar’daki o hastaneyi ve o iki camiyi hatırlıyorum: Mihrimah Sultan ve Valide-i Cedid camilerinde çifte ezanlar okunurken yaşadığım o müstesna anlar gözümde canlanıyor.

“Ahhh gençlik yılları ahhh!.. Ne çabuk geçiverdiniz!”

Arafat sabahında kılınan o unutulmaz namazı da bir hazine gibi hafızama kazıyorum.

“İnşallah…hiç unutmayayım.”

Öğleye doğru güneş tepeye ulaştığında, artık o büyük an geliyor. Rabbimizin rahmetinin sağanak sağanak yağacağı vakit.

Öğle namazı…Yine çifte ezan…Yine o yanık sesliler…

Ardından Diyanet İşleri Başkanımız Prof.Dr. Ali Erbaş’ın yapacağı” Vakfe Duası’”na “Amin” deme zamanı.

Bağlantı sağlanamayabilir, denmişti ama… Şükürler olsun.

Birden Sayın Erbaş’ın duygulu sesi duyuluyor çadırın hoparlöründen. Dışarda 53 derece. Çadırdan çıkmak cesaret işi.. .

Görevlilerde bir telaş, bir heyecan:

“Haydi kardeşlerim, ayakta… saf düzeni alalım…”

Ve o an…Dua başlıyor… Uzun, içli, derin… Duygular kabarıyor.

“Amin” sesleri göklelere yükseliyor, kalbimiz titriyor, gözlerimiz yaşarıyor.

Zaman sanki duruyor…

Bu nasıl bir zaman dilimidir Yarabbi?

Ruhum sarsılıyor…

Ve duanın sonunda yükselen o cümle:

“Hacılığınız mübarek olsun kardeşlerim. Şimdi birbirinizi tebrik etme ve helalleşme zamanı.”

İşte o anda… saatin zembereği kopuyor! Herkes ağlıyor. Etraf feryat figan!

250 kişilik çadırda yaşanan o uhrevi atmosfer…

Sanki cennet kokusu sinmiş üzerimize…

Ben şu an bile, bu satırları yazarken, aynı gözyaşlarını dökmekten kendimi alamıyorum.

Arafattaki Vakfemiz burada sona eriyor. Ama bireysel dualar, zikirler, kaza namazları ve Allah ile başbaşa kalacağımız dakikalar şimdi başlıyor.

Artık başkasıyla değil, yalnızca Rabbimizle konuşma vakti…Güneş batana kadar…

Rabbimizin sonsuz rahmeti, mağfireti ve selamı üzerinize olsun.

Kurban Bayramınız mübarek olsun.

İbadetleriniz kabul, dualarınız makbul olsun.

Amin.