Hasan Tülkay

Yaş yetmişe dayanınca... Bucak günlüklerimden notlar

Hasan Tülkay'ın 'Yaş yetmişe dayanınca... Bucak günlüklerimden notlar' adlı köşe yazısı...

YAŞ YETMİŞE DAYANINCA... Bucak günlüklerimden notlar:

MEZARLIKTA GÜN DOĞUYOR
Sabah ve akşam, (İlkbahar Yaz Sonbahar Kış) mevsimler döngüsü insana dünya ve ahiret, ölümden sonra diriliş duygusu ilhamı veriyor. Pozitif bilim ölçütleri ile bu duyguyu teyit etmek mümkün müdür bilemiyorum. Doğrusu kalbimin sesini aklımla, laboratuvar tahlil tetkik sonuçları ile onaylatmak ihtiyacı da hissetmiyorum. Ebediyet uykusuna terk ettiğimiz dünyevî künyesi kaybolmuş, taşı toprağa karışmış mahzun mezarlara gün doğuyor... 30 Ağustos Zafer güneşi de aklıma gelenler arasında...
Cumanız mübarek ola...
30.08.2024 BUCAK 06.47
***

BİR GÜN DÜNYA TÜKENİR

Mezarlıklar ibret almasını bilenler için hayat bilgisi dersleri doludur. Tek başına mücerret ölüm hadisesi üzerine düşünmek bile yeter.
İslâm âlimleri "süslü" mezarı hoş görmüyorlar. Hatta işi öylesine ileri götürenler var ki, merhumun künyesini mermere işleyip başucuna dikmeyi neredeyse küfür ilân edecekler. Sanırım Vehhabî kültürünün etkisi...
Ata ocağımız Köle Mezarlığı'na yakın... Ölen yakınlarımızın pek çoğu bu mezarlıkta yatıyor. Sabah yürüyüşünden sonra gün doğarken mutlaka mezarlığa da uğrayıp cümle geçmişlerimize üç İhlâsla bir Fatiha okuyup geçiyorum...
Bu arada dikkatimi çeken mezar taşları da oluyor. İşte şairane bir kitâbe mezar taşı:

BiR GÜN UMUT, BİR GÜN HÜLYA TÜKENİR
BİR GÜN UYKU, BİR GÜN RÜYA TÜKENİR
HER SAAT DÜNYAYA SARILMAK NE Kİ
BİR GÜN MECAL BİR GÜN DÜNYA TÜKENİR

25 Ağustos 2024 Pazar BUCAK

***
Merhum Hasan Tülkay yerinde rahat.. 1324'te dünyaya gelmiş, 15 Kasım 1986'da öteki dünyaya gitmişti. Son nefesinde başucunda bulunmak, ıslatılmış pamukla ağzına bir damlacık su vermek nasip olmuştu. Adını taşıdığım için midir bilmem, beni ayırır, kayırırdı. Bir tokadını yediğimi hatırlamıyorum. Yalnız daha belki dört beş yaşında neyin ne olduğunu bilmeyen bir çocuk iken burnumda döndüre döndüre sigara söndürdüğünü unutabilmem mümkün değil. Babamın tabakasından sigara (ç)almış, aksıra öksüre dumanını tıpkı babam gibi burnumdan çıkarmaya çalışıyordum; dedem suçüstü yaptı ve bir daha sigara içmemem için kat'i kesin ihtar cezası olarak burnumda söndürdü. Hem de bağ evinde, taş merdiven başında... Hayatımın belki en travmatik unutulmayan acı ihtarına rağmen yıllarca günde iki üç paket sigara tüketen bir müzmin tiryaki oldum... Yıllar sonra (Öğretmen Okuluna başladığımdan itibaren 1971) dedeme her ziyaretimde birkaç paket çok sevdiği BİRİNCİ paketi hediye getirirdim. O da bana kendi tütününümüzden kıyılmış sarma sigara ikram eder, "yakıver koc'erkeğim bir tane, amma babanın yanında içme" diye tembihlerdi. Hiç o sigarayı burnuma niye soktun daha parmak kadar çocukken diye sormadım. O da hiç bahsetmedi... Bazen gözleri derin derin dalıp gider burnunu çekerken o sigara olayını hatırlayıp üzülür müydü, bilemiyorum...
Dedemle sağlığında çok helalleştik, yine de...
Velhasıl dedem iyi adam, has adamdı.. Diplomasız, kara cahil bir gariban halk adamı...
Aynı yerinde, yeniden diriliş ebediyet uykusunda bir garip TINGI HASANI...
Dedem Hasan Tülkay yoksul fakat mutlu yaşadı diyebilirim.İşitme duyusu zayıftı.İşine geleni duyar, gelmeyeni duymazdı... Üç maymun hikayesinden habersiz de olsa, öyle yaşadı sayılır... Minnetle anıyorum...
Allah rahmet eylesin...

Mezarlığı geziyorum. Mezar taşlarını okuyorum, künyelerine bakıyorum. Toprağın altındaki tanıdıklar, sokakta çarşıda gördüklerimden fazla... Dolayısıyla ahiret yurdu bu dünyadan daha samimi, daha sıcak geliyor. İntiharın ağır günah yasak sayıldığı gibi ölümü istemek, arzu etmek de pek hoş karşılanmıyor dinimizce. ÖLÜMÜ SIKÇA HATIRLAYINIZ hadisi ise ölümden ders almak için bir ihtar gibi...
Velhasıl yaş yetmişe dayanınca, sona doğru yaklaştıkça insanoğlu öte dünya ile daha çok meşgul oluyor galiba...

24 Ağstos 2024 Cumartesi BUCAK Burdur