Modern yaşamın getirdiği tüketim alışkanlıkları, evleri fark edilmeden birer eşya deposuna dönüştürüyor. Psikologlar ve hijyen uzmanları, uzun süre elden çıkarılmayan nesnelerin bireyin kontrol duygusunu zayıflattığını kaydediyor. Fiziksel alanda yer kaplayan her atıl parça, aynı zamanda zihinsel bir yük olarak geri dönüyor. Toz ve bakteri yuvasına dönüşen bu kalabalıklar, sadece huzuru değil, doğrudan sağlığı da tehdit ediyor.
Mekanlarda enerji akışını kesen ve derhal vedalaşılması gereken nesnelerin başında kırık mutfak eşyaları ile durmuş saatler geliyor. Zamanı göstermeyen bir saat veya çatlak bir tabak, işlevsizliği temsil ederek görsel karmaşayı körüklüyor. Takvimler ve eski ajandalar ise kişiyi farkında olmadan geçmişe hapsediyor. Dolaplarda bekleyen, "bir gün giyerim" denilen ancak mevsimlerdir dokunulmayan kıyafetler ise yaşam alanındaki ferahlığı çalıyor.
Emanet eşyaların yarattığı aidiyet karmaşasına dikkat çeken uzmanlar, sadeleşme sürecinin bir terapi yöntemi olduğunu savunarak "Birçok kişi 'belki lazım olur' düşüncesiyle geçmişle olan bağını koparamıyor. Oysa son kullanma tarihi geçmiş kozmetikler, eski ilaçlar ve canlılığını yitirmiş bitkiler evdeki negatif döngüyü beslemekten başka bir işe yaramıyor. Modern insan, eşyaya değil alana ihtiyaç duyuyor." sözlerini kullanıyor.