Cemalettin Bektaş

Büyük Dostluklar Büyük Kavgalarla Başlar

Cemalettin Bektaş'ın Büyük Dostluklar Büyük Kavgalarla Başlar adlı yazısı

BÜYÜK DOSTLUKLAR BÜYÜK KAVGALARLA BAŞLAR

Bazı insanlar hayatımıza sancılı girer.

Bir selamlaşma, ortak bir tanıdık, aynı masada içilen bir fincan kahve… Önceleri varlıklarını çok da fark etmeyiz. Sonra günler geçer, zaman ilerler ve hiç beklemediğimiz bir anda hayatımıza giren bu insanlar, en samimi ve en içten güven duyduğumuz kişilerden biri oluverir.

Bazı dostlukların ilk cümlesi, ilk bakışı, hatta ilk karşılaşması bile sanki bir meydan okuma gibidir.

Ama büyük dostlukların büyük kavgalarla başladığını da unutmamak gerekir.

Bugün bu satırlarda Sayın Burdur Valisi Tülay Baydar Bilgihan ile Sayın Burdur Milletvekili Adem Korkmaz’dan bahsetmek istiyorum.

Sormadan edemiyorum:

Bu kadar ülke gündemine gelmenize gerçekten gerek var mıydı?

Yaşanan süreçte Sayın Valimizin de Sayın Milletvekilimizin de yanında duran, üzerlerine vazife olmayan kişi ve kurumlardan açıklamalar geldi.

Kimisi yağcılık için, kimisi çıkarı için, kimisi gündem olmak için, kimisi de gündemde olmayan kişiliğini ön plana çıkarmak için açıklama yaptı.

Ortalık biraz durulmuşken, ben de kendi düşüncemi kalemimin izin verdiği ölçüde anlatmaya çalışayım.

Benim kanaatim şu:

Sayın Burdur Valisi de kendi açısından haklı, Sayın Burdur Milletvekili de kendi açısından haklı.

Peki, neden?Burdur nasıl kalkınır?Nasıl kabuğunu kırar?Turizminden nasıl daha fazla faydalanır?

Burdur nasıl yatırım çeker, nasıl marka şehir olur?

Yıllar önce bu soruların cevaplarını aramak için, beraber program yaptığımız arkadaşlarımızla kendimize adeta bir görev üstlendik.

Kanal 15’te “Burdur’un Nabzı” programının moderatörü Sayın Bilal Karasakal, Gazeteciler Cemiyeti Başkanı Sayın Kürşat Tuncer ve bugün aramızda olmayan, daha toprağı kurumadan gerçek dünyaya uğurladığımız merhum Sayın Hasan Türker ile birlikte bir çalışma başlattık.

Amacımız belliydi:

Burdur’un önde gelen siyasetçileri, belediye başkanları, sivil toplum kuruluşları ve kanaat önderleriyle görüşecek, şehrin sorunlarını ve çözüm önerilerini ortaya koyacak, hazırlayacağımız raporu dönemin Burdur Valisi Sayın Ali Arslantaş’a sunacaktık.

Bu kapsamda Türkiye Büyük Millet Meclisi Kâtip Üyesi Sayın Bayram Özçelik, Milletvekili Sayın Yasin Uğur, Türkiye Büyük Millet Meclisi İdari Amiri Sayın Mehmet Göker, Burdur Belediye Başkanı Sayın Ali Orkun Ercengiz başta olmak üzere birçok siyasetçi, belediye başkanı ve sivil toplum kuruluşuyla görüştük.

İlçelerimizde de fikir sahibi olabilecek belediye başkanları ve ilgili kişilerle istişarelerde bulunduk.

Yaptığımız görüşmelerde farklı siyasi düşüncelere rağmen ortak bir nokta dikkat çekiyordu:

İstişare eksikliği ve ortak karar alamama.

Burdur’da herkes kendi penceresinden bakıyor, herkes kendi doğrusunu anlatıyordu.

Sayın Bayram Özçelik’i burada ayrıca değerlendirmek gerektiğini düşünüyorum.

Kendisi, AK Parti iktidarları döneminde Burdur’a kazandırılan yatırım ve hizmetleri anlattı.

Muhalefet milletvekilleri ve sivil toplum kuruluşlarının önemli bir bölümünde ise farklı bir değerlendirme vardı.

Onlara göre “Ben yaptım” anlayışı Burdur’u bugünkü noktaya getirmişti.

Fakat bütün bu farklı görüşlerin altında ortak bir beklenti yatıyordu:

Burdur için ortak akıl.

Valinin başkanlık edeceği bir ortamda siyasetçiler, belediyeler, sivil toplum kuruluşları ve şehrin diğer dinamikleri bir araya gelmeli; konuşmalı, tartışmalı ve sonunda ortak bir noktada buluşmalıydı.

Çünkü siyaset ile mülki idare birlikte hareket ederse Burdur’un aşamayacağı engel olmadığı düşünülüyordu.

Bir başka ifadeyle;

Burdur milliyetçiliği, siyasi kimliklerin önüne geçmeliydi.

O dönem yaptığımız röportajlarda güçlü bir Vali’nin varlığına duyulan ihtiyaç da sık sık dile getiriliyordu.

Gerektiğinde masaya yumruğunu vuracak, “Ben yaptım” anlayışını ortadan kaldıracak, herkesi aynı masa etrafında buluşturacak bir Vali…

Böyle bir yönetim anlayış…Ben de hazırladığım 15 sayfalık raporu dönemin Burdur Valisi Sayın Ali Arslantaş’a e-posta yoluyla gönderdim.

Raporun son bölümünde düşüncemi açıkça ifade ettim:

Burdur’un milletvekillerinden belediye başkanlarına, sivil toplum kuruluşlarından diğer şehir dinamiklerine kadar herkesi aynı masa etrafında buluşturacak bir Vali’ye ihtiyaç vardı.

Çünkü bizi yan yana getirecek olan kişi Vali olmalıydı.

Burdur’un önünün ancak böyle açılabileceğine inanıyordum.

Bir süre sonra Sayın Ali Arslantaş beni telefonla aradı.

Söylediği sözleri bugün gibi hatırlıyorum:

“Tamam, anladık. Ancak seçilmişlere bunu yaptığınız zaman Burdur’da durmanız imkânsız. Ertesi gün Burdur’dan gidersiniz. Burdur’un siyasetçileri ve sivil toplum kuruluşları buna hazır değil. Bir de inanın, kuru çekişmelerden dolayı ben de bıktım.”

Görüşmemiz böyle sona erdi.

Aradan yıllar geçti.

Bugün geldiğimiz noktada Sayın Burdur Valisi Tülay Baydar Bilgihan’ın güçlü bir irade ortaya koymasını ve Burdur’un meselelerine müdahil olmasını şahsen olumlu karşılayanlardanım.

Ancak burada çok önemli bir mesele var:

İstişare.

Sayın Milletvekillerinin kendi aralarındaki siyasi hesaplaşmaları, “O yapmasın, ben yapayım” anlayışı, Burdur’un önündeki sorunları daha da büyütüyor.

Elbette Sayın Milletvekilinin yaptığı da kendi açısından doğru olabilir.

Çünkü halka hesap verecek olan siyasetçidir.

Vali ise devletin temsilcisidir.

İşte tam da bu nedenle aralarındaki iletişimin ve istişarenin çok daha güçlü olması gerekir.

Bugün Sayın Vali ile Sayın Milletvekili arasında yaşanan tartışmanın temelinde de bana göre iletişim ve istişare eksikliği yatıyor.

Benim “İkisi de haklı” dememin sebebi de budur.

Çünkü Burdur ne çekiyorsa biraz da bu anlayıştan çekiyor.

Valilerimizin kısa süre görev yapması, milletvekillerinin valilerle karşı karşıya gelmesi yıllardır süregelen bir alışkanlık hâline gelmiş.

Hatta toplumda artık neredeyse bir algı oluşmuş:

“İki yılını dolduran Vali ne zaman gidecek?”

Burdur’a gelen valilerimiz içerisinde dört yılı aşkın süre görev yapan Sayın Ali Arslantaş’ın bu anlamda ayrı bir yeri var.

Onun görev süresinin uzamasında Sayın Bayram Özçelik’in etkisi olduğu yönünde o dönem çeşitli değerlendirmeler de yapılmıştı.

Ama artık geçmişi konuşmanın çok fazla anlamı yok.

Bugün önümüze bakmamız gerekiyor.

Çünkü mesele ne Sayın Vali’dir ne Sayın Milletvekilidir.

Mesele Burdur’dur.

Burdur’un yıllardır çözülemeyen sorunları, kişisel tartışmalardan ve siyasi çekişmelerden çok daha önemlidir.

Burdur’un turizmi, tarımı, sanayisi, üniversitesi, gençleri, istihdamı ve geleceği konuşulmalıdır.

Kim haklı, kim haksız tartışmasından önce şu soruyu sormalıyız:

Burdur için ne yapabiliriz?

Dileğim ve temennim odur ki;

Burdur halkının sevdiği, bacısı, ablası, anası olarak gördüğü Sayın Valimiz ile akademik kişiliğiyle öne çıkan Sayın Milletvekilimiz, farklılıklarını bir kenara bırakıp Burdur için aynı masanın etrafında buluşurlar.

İyi bir ekip olurlar.

Birbirlerini tamamlarlar.

Ve Burdur’un yıllardır çözülemeyen sorunlarını birlikte çözmek için mücadele ederler.

Çünkü Burdur’un artık kavgadan çok ortak akla, ayrışmadan çok istişareye, “ben yaptım” anlayışından çok “biz yaptık” anlayışına ihtiyacı var.

Büyük dostluklar bazen büyük kavgalarla başlar.

Ama asıl mesele, kavganın nasıl bittiğidir.

İnşallah bu tartışma da Burdur için daha güçlü bir iş birliğinin başlangıcı olur.

Çünkü kaybeden Vali veya Milletvekili olursa değil, Burdur kaybederse hepimiz kaybetmiş oluruz.

Bir sonraki yazımızda buluşmak dileğiyle…