Fikriye Süt

Fikriye süt yazdı.. aile Ne Demekmiş Meğer...

Meğer aile, anneymiş aslında.

Aile Ne Demekmiş Meğer...
(Ailenin Gerçek Anlamı)

Ben de herkes gibi sanırdım ki aile; anne, baba ve çocuklardan oluşan bir topluluktur. Hani şu klasik tanım... Ya da bir kadınla erkeğin evlenmesiyle kurulan bir birliktelik.

Ama öyle değilmiş.
Bunu, annemi kaybedince fark ettim.

Meğerse aile, sadece aynı çatı altında yaşamak değilmiş.
Gerçekten de aile, aslında anneymiş.

Evet, bir kadın tek başına oluşturuyormuş o kutsal yapıyı.
Çünkü anne gidince, o evde ne düzen kalıyor, ne sıcaklık, ne de o tanıdık “yuva” duygusu...
Baba yabancılaşabiliyor, kardeşler bile bir anda uzaklaşıyor.
Herkesin içinde bir eksiklik beliriyor ama kimse o boşluğu dolduramıyor.

İşte o zaman anladım; büyükler boşuna anlatmıyorlarmış kadının kıymetini, anneyi...
Anne, merhametin tam karşılığıymış.
Anne, evin ta kendisiymiş.
Başını yaslayabileceğin bir diz, yorulduğunda sığınabileceğin yegâne yer...

Çocukken fark edemiyoruz elbette...
Kırıyoruz, üzülüyoruz, inatlaşıyoruz.
Sonra bir gün beklenmedik bir anda, onun kucağından ayrılınca, hakikatle yüzleşiyoruz.
Ve başlıyoruz iç çekerek demeye:
“Annem haklıydı…”
“Annem şöyle söylerdi, böyle yapardı…”

Zaman geçtikçe, kadın olarak ister istemez annemize benzemeye başlıyoruz.
Ben mesela, genç kızken hep “Ben asla senin gibi olmayacağım!” derdim.
Şimdi fark ediyorum ki, onun gibi konuşuyorum, onun gibi düşünüyorum.
Ve biri çıkıp “Tıpkı annen gibisin,” dediğinde...
İçimde garip bir mutluluk hissediyorum.
Bu, belki özlemin yankısı...
Belki paylaşamadığımız zamanların eksikliği...
Adını tam koyamıyorum ama içten gelen bir duygu bu.

Size küçük bir sır vereyim mi?
Annem, evdeki yoğurt kaplarını, konserve şişelerini yıkayıp bir kenara koyardı.
“Bir gün işe yarar,” derdi.
O zamanlar çok şaşırırdım, kızardım da...
Ama şimdi?
Ben de aynısını yapıyorum, hem de isteyerek.
Çünkü bu küçük alışkanlıklar, onun izini yaşatıyor içimde.

Gerçek şu ki; zaman durmuyor, acımıyor.
Toprak aldığı kişiyi geri vermiyor.
Geçmişe dönmek mümkün olmuyor.
Bu yüzden bu hayatta kimseyi incitmemek, incinmemek gerek.
Özellikle de annemizi...

İşte bu yüzden; şimdi, tam da bu anda…
Sarılın annenize.
Kokusunu doyasıya içinize çekin.
Sözlerinizi, sevginizi ertelemeyin.
Çünkü karşılıksız sevginin tek ve en gerçek ismi: anne.

24.05.2025
Fikriye Süt