Taceddin Akbaş

Şampiyon olan 'Bir İstanbul Takımı' çılgınca kutlayanlar ise Burdurlu bu bana biraz anlamsız-garip geldi

Taceddin Akbaş'ın 'Şampiyon olan 'Bir İstanbul Takımı' çılgınca kutlayanlar ise Burdurlu bu bana biraz anlamsız-garip geldi' adlı köşe yazısı...

ŞAMPİYON OLAN “BİR İSTANBUL TAKIMI” ÇILGINCA KUTLAYANLAR İSE BURDUR’LU BU BANA BİRAZ ANLAMSIZ-GARİP GELDİ

Hayatım da ‘bir Yunan Güreşi olarak bilinen ve ismi de Yunancadan türetilen’ grekoromen güreşiyle hiç ilgilenmedim! Ama, tam bir centilmenlik ve eski(mez) bir ata sporumuz olan serbest ve yağlı güreşle az çok ilgilensem ve gençliğim de biraz futbol oynasam da Erinç soyadlı bir arkadaşımın, kasığına veya karnına denk gelen sert bir top nedeniyle vefat etmesi, benim futbola hep mesafeli durmama neden oldu! Ki, benim fıtratım, bir savunma sporu olduğu ve o yıllarda terör olaylarının artma eğilimi gösterdiği için olsa gerek tekvando sporuna yatkın idi! Onun için, ben ‘iyi bir savunma sporu olan’ tekvando kursuna uzunca bir süre gittim. Bizim hocamız da, dönemin Burdur Ticaret Lisesi Beden Eğitimi Öğretmeni, mükemmel bir tekvando hocası ve saygın bir eğitimci olan rahmetli Selami Akdemir idi. Ve ben, diğer hareketlerde fazla başarılı ve iddialı olamasam da emsallerim arasında yükseğe en fazla zıplayabilen, rakibine en seri ve en sert tekmeler atabilen kursiyerlerden-öğrencilerden biri idim ki, buna beraber çalıştığımız arkadaşlarımdan ve hocalarımızdan biri olan şu anki Matbaacı Salih Akçil şahittir!

Yani, küçük bir futbol topu darbesiyle ölen gencecik, hattâ çocuk yaştaki arkadaşımın durumunun bende oluşturduğu travma veya yaşattığı şok nedeniyle olsa gerek; ben futbol ve benzer (bilhassa batı kökenli) spor dallarına pek ilgi duymadım, alâka göstermedim. Ancak, geçtiğimiz pazar günü şampiyonluğu garantileyen Galatasaray Futbol Takımının şampiyonluk kutlamalarını Burdur Merkez de; İstanbul, Ankara, İzmir gibi büyük şehirlerdeki kutlamaları da televizyon ekranlarından izledim ve kendi kendime, ‘özelde İstanbulluları, genelde büyük şehirlileri anlarım, ama küçük bir Anadolu şehri olan Gadın Burdurlular, sevgili hemşerilerim, zengin bir İstanbul takımı olan Galatasaray Futbol Takımının; gariban bir Anadolu Futbol Takımı olan Kayserispor’u mağlup ederek Şampiyon olmasına Burdur’da ve nasıl olurda bu kadar sevinebilirler? Sevinmeleri, kutlamaları neyse ne amma, nasıl bu kadar heyecanlı ve çılgınca, hattâ bazıları bir trafik kazasına kurban gitme riskine-pahasına rağmen nasıl bu kadar pervasız, ölçüsüz, kontrolsüz ve dahî ölümüne kutlayabilirler?’ diye düşündüm ve kendimi, ‘İlimizin veya ilçemizin bir spor takımı ya da oyuncusu şampiyon oldu da benim mi haberim olmadı yoksa!’ demeden alamadım!

SIK SIK ÇALINAN ‘KORNA VE KLAKSİON’ SESLERİ EZAN SESLERİNİ BİLE BASTIRDI

Demem o ki, erkek ve genç fanatikler, taraftarlar neyse ne amma, hayatında hiç futbol oynamayan ve belki de statta, hattâ televizyondan bile hiç futbol izlememiş olan kadınların kızların, yaşlı başlı erkeklerin dahî bu çılgınca kutulamalara katılmaları; yani, ister kadın olsun ister erkek, ister genç olsun ister yaşlı, insanların kalabalık guruplar ve uzun uzun konvoylar uluşturarak, kornalar, klaksonlar çalarak ve araçlarının müzik seslerini sonuna kadar yükselterek, alkışlar tutarak, yeri göğü inleterek bir İstanbul Futbol Takımını Burdur’da ve çılgınca alkışlamaları doğru bir şey değildi! Çünkü, gerisi varsa da kendisi ya da bir hastası, yaşlısı veya çocuğu uyumakta ve belki de cenazesi olan kişi ve aileleri ile birlikte akşam ezanlarını bilmiyorum ama gürültü ve patırtılar yatsı ezanlarını bastırdığı gibi, camilerde, evlerinde yerlerinde namaz kılmakta olan kişileri oldukça rahatsız etti!

Ve konvoya katılan ve bilmem kaç desibel yüksekliğinde ses çıkaran gürültü yapan araç sürücüleri, davulcular ve zurnacılar Hastanenin kıyısından köşesinden geçmemişlerdir inşaAllah! Çünkü o daha rahatsız edici ve daha ayıp olurdu!

Ben, burada bir parantez açarak, Burdur Emniyet ve Jandarmasının kalabalık gurupları ve bilhassa fanatik taraftarları sıkı takip altına aldığını, dolayısıyla da müessif bir olay ya da kazanın meydana gelmesini önediğini hatırlatmak ve kendilerine teşekkür etmek isterim.

GENÇ TARAFTARLAR.. NEYSE NE AMMA YAŞLI BAŞLI TARAFTARLARA N’OLUYOR? DEMEK Kİ FANATİZM GENÇ YA DA YAŞLI DEMEDEN HERKESİ ETKİ ALTINA ALMIŞ!

Yukarıda da ifade etmeye çalıştığım gibi, eski bir tekvandocu olsam bile, hayatım da hiç fanatik bir taraftar olmadım… Çünkü, ben fanatizmin kimseye bir yararı olmadığı gibi, zararı olduğuna inandım. Ve gençliğim de Burdurspor’un başka illerin takımlarıyla yaptıkları karılaşmaların bir kısmını, Millî futbol takımlarımızın müsabakaların tamamına yakınını izledim. Dolayasıyla da şehrimizin takımı ile millî takımlarımızın mağlubiyetleriyle üzüldüm, ama kahrolmadım ve bazen hakemlere, oyunculara, antrenör veya teknik direktörlere kızsam, köpürsem bile hiç ama hiç küfür veya hakaret etmedim! İlimin ve ülkemin takımlarının mağlubiyetlerine üzüldüm, galibiyetlerine ise sevindim. Ama o zaman da çılgınca, pervasızca, kontrolsüzce yapılan gösterilere veya kutlamalara hiç katılmadım ve tasvip etmedim…

Amma velâkin, yukarıda da vurgulamaya çalıştığım gibi, bırakın genç erkekleri, bazı yaşlı başlı adamların, kadınların, kızların Galatasaray’ın şampiyonluğunu kutlayan genç erkek taraftarlara-fanatiklere bile taş çıkartacak hareketler yaptıklarını ister kadın olsun ister erkek, bazılarının, alkolün sağlığına zararlı olduğunu unutarak ya da kâle almayarak, kutlamalara alkollü bir şekilde katıldıklarına şahit oldum maalesef…

Her neyse; konu hakkındaki bir hatıramı naklederek kendi tezimi ispatlamaya çalışayım:

Yılını tam hatırlamıyorum ama, bundan 30-35 yıl kadar önce Burdurspor’un bir komşu ilimizde yaptığı müsabakada galip gelmesini, stattan otobüslere varıncaya kadar taraftarların marşlar söyleyerek, sloganlar, hattâ naralar atarak kutladıklarını gören yaşlı bir kadının, biz gazetecilerin yanına yaklaşarak ‘’Hayrola çocuklar! Bunlar bir kaleyi mi fethettiler veya herhangi bir düşmana karşı galip mi geldiler? Yoksa cenneti mi garantilediler ki, bu kadar sevinebiliyor, naralar atabiliyorlar?’ şeklindeki ‘manşetlik’ sözünü hiç unutmuyorum!

Her neyse; ‘meşru, mübah veya helâl yollardan hak edilen tüm galibiyetlerin kutlanabileceğini, ancak kutlanırken de yerin altında yatanlarımızı ve yerin üstündeki hastalarımızı, uyumakta olan yaşlı veya-ihtiyarlarımızı, bebeklerimizi ve bilhassa cenazesi bulunan ailelerimizi rahatsız edecek boyuta vardırılmamalı!’ diyor, herkese ‘uygun’ saygılar sunuyorum.

İNSAN ŞOVUNU YAPTIĞI ŞEYİN FAKİRİDİR!

Anonim

İÇİMİZDE BU KADAR PERİŞAN HÂLE GETİRİLMESİYDİK

DIŞIMIZDA BU KADAR HÜRMETSİZLİĞE UĞRAMAZDIK

Necip Fâzıl Kısakürek

GÖLGESİNDE OTUR AMA, YAPRAK SENDEN İNCİNMESİN

TEMİZLE DE GİR MEZARA, TOPRAK SENDEN İNCİNMESİN

Abdurrahim Karakoç