Sonbahar bizi daldırdığı rüya

“Sonbaharın bizi daldırdığı rüya geçici, Sararan dallarının çizdiği dünya geçici. Ellerin böyle sokulgan, nefesin böyle yakın, Bana dünyaları vadetse de içten bakışın, O ışık kaynağı gözlerdeki mana geçici, Sararan dallarının çizdiği..

“SONBAHARIN BİZİ DALDIRDIĞI RÜYA…”  

Ne güzel ne muhteşem bir şarkıdır o…

 “Sonbaharın bizi daldırdığı rüya geçici,

Sararan  dallarının çizdiği dünya geçici.

Ellerin böyle sokulgan, nefesin böyle yakın,

Bana dünyaları vadetse de içten bakışın,

O ışık kaynağı gözlerdeki mana geçici,

Sararan dallarının çizdiği dünya geçici.”

Mehmet Çınarlı’ının yazdığı,   “artık sona gelindiği “ duygusuyla buram buram  hüzün kokan  yukarıdaki sözlerle,  Bekir Sıtkı Sezgin’in yaptığı hüzzam beste olağanüstü  bir uyum sağlamış.

Mevsimler hızla gelip geçiyor.

Şimdi artık insanın içini ferahlatan o tatlı serinliği,  sarı ve  kızılın  bütün tonlarını taşıyarak,  aheste aheste dallarından ayrılan  o rengarenk  yapraklarıyla  güzelim sonbahar mevsimini  yaşıyoruz.

Bazılarına göre “sonbahar sanattır,  diğerleri sadece bir mevsim…”

            Ama birçok insan sonbaharı sevmez…

Hatta kimilerine göre  “hazan mevsimi”  hüzün mevsimi demektir.

Bense buna hiç katılmam.

Meyve ve sebzelerin bol bol bize sunulduğu yakıcı yaz sıcaklarından kurtularak havaların serinlediği  güzel bir mevsim değil midir sonbahar?

Kendimize sadece altı yedi saat  zaman  ayırabildiğimiz   o kısa yaz gecelerine değişilir mi hiç, sonbahar geceleri?

Bu mevsimde ağaçlar  adeta  hüzün içinde yapraklarını dökmektedir ama  yeni bir doğuş ve uyanış için gelecek yıl ki bahara hazırlanmaktadır tabiat…

Bu mevsimde   duygu ve hicran yüklü şarkılar  ister istemez  dolanır dilime…

“Yine hazan mevsimi geldi

Yine yapraklar rüzgarların peşi sıra gidecek…”

Yine bir başka şarkıda:

“Ben gamlı hazan, sense bahar,

Dinle de vazgeç…

Sen kendine kendin gibi,

Taze bir bahar seç.

Olmaz meleğim, olmaz böyle bir aşk,

Ben de vakit geç…

Diye hayıflansa da şair…

Sevilecek  çok şey bulurum  sonbaharda…