Hüseyin Yıldız

İki Kalp, Birden çok Sanat: Gülfiye ve Bekir Kayacan’ın Kültur ve sanat yolculugü

BİR ŞAİRİN GEZİ YAZILARI (BURDUR)

İki Kalp, Birden çok Sanat: Gülfiye ve Bekir Kayacan’ın Kültür ve sanat yolculuğu

Bazen bir evin ışığı sadece lambasından değil, içindeki insanların yüreğinden taşar… İşte böyle bir ev var Burdur’da. Ne zaman kapısından girseniz, bir sanatın sabırla yeşerdiğine, bir sevdanın sessizce büyüdüğüne tanık olursunuz. Bu evde, iki insan yaşıyor: Gülfiye ve Bekir Kayacan. Biri renklerin ve tabloların dilini çözen sabırlı bir el, diğeri sazın ve sözün izini süren bir gönül eri.Gülfiye Hanım, göz alıcı tablolarını fırçayla değil, sanki yüregi ile yapıyor. Taşı taş üstüne koyarken, sadece şekil vermiyor; yüreğini de koyuyor her motifin arasına. O renkler, öyle bir düzen içinde diziliyor ki… Sanki sabrın kendisi dile geliyor. Pandemi günlerinde içe dönen pek çok insan gibi o da elini bir sanata uzatıyor. Ama onunki yalnızca bir uğraş değil, bir varoluş biçimine dönüşüyor. Kırık seramik parçaları, deniz camları, eski eşyalar… Ne varsa, bir anlam buluyor onun ellerinde.

Ve o evde, onun sessiz sanatına bir ezgi eşlik ediyor çoğu zaman… İşte o ezginin sahibi Bekir Kayacan. Bir öğretmen. Ama dersini sadece sınıfta değil, hayatta da vermiş bir adam. Bağlaması elinde yıllarca köy köy dolaşmış, sazı çocuklara sevdirirken, kendi ruhunu da dizelere katmış. Hayatın inceliklerine vakıf bir gönül insanı. Ve en önemlisi: Gülfiye Hanım’ın gölgesi değil, yoldaşı…

Onun destek verişi sessiz ama derin… “Yaparsın,” demiyor sadece. “Ben de buradayım,” diyor. Gülfiye hanım resimleri işlerken, Bekir hoca sazıyla zamanın nabzını tutuyor. Onlar bir şey üretmiyor yalnızca; birbirini tamamlıyor. Her tablo, bir melodiyle büyüyor; her melodi, bir tablonun içine işleniyor. Sanatları gibi evlilikleri de ince ince örülmüş… Sabırla, sevgiyle, sadakatle.

Birbirlerine öyle çok şey katmışlar ki; onlara bakan herkes, yalnızca bir çift değil, sanatın ve emeğin birleşiminden doğan bir bütün görür. Gülfiye hanımın her seramik parçası, Bekir hocanın her melodisi gibi, sabırla işlenmiş, her dokunuşu bir hikaye barındırıyor. İkisinin de eserlerinde bir masumiyet var, bir saf sevda duygusu. Bazen, bir taş parçası, bir notanın sesine dönüşebiliyor. Ve bu dönüşümde sadece bir sanat değil, hayatın özü de bulunuyor.

Günümüz dünyasında çoğu şey hızla tüketilirken, onlar bir tabloyu haftalarca işleyebiliyor; bir türküyü yıllarca içlerinde taşıyabiliyor. Çünkü biliyorlar ki asıl sanat, sebatla yoğrulur. Bazen bir parça taşın içinde binlerce yılın hikayesi saklıdır. Bazen bir sazın telinde, geçmişin yüzyılları yankı bulur. Bazen de her gün yeniden doğmak için o sabır gereklidir.

Bugün Gülfiye Hanım’ın eserleri sadece göze değil, kalbe de hitap ediyorsa… Bekir Hoca’nın sazı sadece notaları değil, insanın iç sesini de dillendiriyorsa… Bunun sebebi, o evin içindeki o görünmez bağdır. Birbirini büyüten, destekleyen, tamamlayan bir beraberliğin meyvesidir bu sanat.

Ve bir çift, bir yoldaşlık hikâyesi... Ama öyle bir yoldaşlık ki, birbirini sadece sevgisiyle değil, sanatıyla da besler. Bekir ve Gülfiye, sadece bir çift değil; bir kültür, bir gelenek, bir hayalin gerçeğe dönüşmesidir. Bu evde hayat, sadece yaşamak değil, bir sanat olarak var olmanın ve birbirini anlamanın adıdır.

Bazı insanlar vardır, yüksek sesle konuşmaz ama derin izler bırakır. Gülfiye ve Bekir Kayacan işte böyle insanlar. Sanatla değil, yaşantılarıyla öğretirler… Sabırla, uyumla, sevgiyle…
24.04.2025
Hüseyin Yıldız( Kalemşah)
Kültür ve Turizm bakanlığı halk şairi