Bülent Okunakol

Ölüler diriliyor!

Bülent Okunakol'un 'Ölüler diriliyor!' adlı köşe yazısı...

ÖLÜLER DİRİLİYOR !

Evimin balkonunda oturmuş, bir kaç gün yağışlı ve kapalı geçen havalardan sonra baharı müjdeleyen parlak güneşin verdiği sıcaklığı hissede hissede kahvemi yudumlayıp caddeyi seyrediyorum.
Kış mevsiminden sonra gelen ilkbaharın ruhuma üflediği o eşsiz duyguyu doya doya yaşamak istiyorum.

Her mevsimin muhakkak bir ayrı güzelliği var. İnsan ömrüde tıpkı mevsimler gibi değil mi ? Doğumumuz ilkbaharı, gençliğimiz yazı, orta yaşımız, sonbaharı ve yaşlılığımızda kış mevsimini andırmaz mı ?
O yüzden ilkbaharın insan ruhunda uyandırdığı düşünceler, benim gibi sonbaharını yaşayan şahıslar için ayrı bir öneme sahiptir diye düşünüyorum. Geçmişe olan özlemlerimizi, çocukluğumuzun kötülük bilmez saflığını, temizliğini, dünyaya bakış açımızı yeniden değerlendirmeye aldığımız bir tefekkür mevsimidir ilkbahar...

Öyle ya bir nevi diriliş, bir uyanış mevsimidir ilkbahar. Etramızda, tabiatta cereyan eden, değişimler, bir diriliş ve uyanışın en güzel ifadesini bulduğu bir muştusu, görüntüler değilmidir bu güzel, romantik mevsim?

Bu duygularla hem caddeyi, hem caddeden gelip geçen araçları ve değişik tipte, kıyafette, her yaştan insanı gayri ihtiyari seyrederken; gözüm tam karşımda duran ağaçlara, yeşeren çimlere ve bu çimlerde otlayan bir kaç keçi ve koyuna takılıyor.

ÖLÜLER DİRİLİYOR !

Bembeyaz çiçek açmış erik ağacı, yanında kısmen kuru, kısmen çiçekli bir badem ağacı ve henüz kuru dallarıyla uyanmayı, yeniden dirilmeyi bekleyen ceviz ağaçları...

Anladım ki;
Gözümüzün önünde " ölüler diriliyor !"
İnsanoğlu bu dirilişlere ne yazık ki; ibret nazarıyla
Ba - ka - mı - yor !..

Bu görüntüler aldı beni çok değişik duygulara götürdü. Seyrettiğim bahçe, çok değil 15 / 20 gün önce kara toprak, ağaçlarda kupkuru dallarıyla bir ölü gibi hissiz ve hareketsiz bir vaziyette karşımızda duruyordu.
Ne olmuştu da bu ağaçlar birden bire ölü haldeyken, tıpkı uykudan kalkar gibi, bir ölünün dirilmesi, canlanması gibi çiçek açıyor, yeşilleniyordu ?

Diyeceksiniz ki; ilkbahar geldi.
Pekala bu cansız, aylarca bir ölü gibi yaşayan ağaçlar, çimenler, açan papatyalar, baharın geldiğini nereden biliyorlar ?
Onlara yeşermeyi, çiçek açmayı, sonra meyve vermeyi öğreten kim ?
Kim onlara uyanın bahar geldi diye haber veriyor ?
Erik ağacına erik meyvesi, badem ağacına badem meyvesi verme ilmini öğreten kim ? Bu meyvelere renk ve tat veren ne ?
Aynı topraktan, sudan ve havadan beslenen ağaçların meyveleri, hatta yaprakları neden farklı ?

Çimenler uyanıyor, koyunları, keçileri besliyor. Koyun ve keçiler besleniyor. Süt ve etleriyle insanoğlunu besliyor. Doğada bu hiyararşik düzeni kim sağlıyor ?
Yeşil çimen, otla beslenen koyunun, ineğin sütü neden beyazdır ?
Aynı organik yapıya sahip canlıların neden hiç birinin dışkısı birbirine benzemez ?

Bazı okuyucularım diyecek ki ;
"TABİAT KANUNU ! "
Pekala rengarenk tabiatı yaratan kim ?Ona bu kanunları öğreten kim ?

Canlılara bu kadar farklı özellikler veren, bir çok hizmeti ademoğluna sunan kim, hangi güç ?

Böyle tefekkür içerisinde değişiklik duygulara kapılmışken; ölüm ve ölüm ötesi hayat;
Baʻsü baʻde’l-mevt” yani “ölümden sonra diriliş” aklıma geliyor.
Elhamdülillah ölümden sonra bir dirilişin ve bir hesap gününün olduğuna iman ediyorum.

Önümde duran bahçe ve ağaçların yeniden dirilişi ve kupkuru bedenlerinin yeşerip çiçek açıp canlanması, sonra değişik renk ve tatta meyve vermesi, geniş yapraklarıyla gölgelik oluşturması, akıl sahipleri, Allah 'a inanmayanlar için yeterli delil olduğuna bir kez daha kanaat getirdim. Elhamdülillah !

Konumuza gelecek bölümde devam etmek üzere...