Bülent Okunakol

Yaşanmış öyküler Seni görünce hem dua ediyorum hem beddua edesim geliyor

Bülent Okunakol'un 'Yaşanmış öyküler Seni görünce hem dua ediyorum hem beddua edesim geliyor' adlı köşe yazısı...

YAŞANMIŞ ÖYKÜLER

SENİ GÖRÜNCE HEM DUA EDİYORUM HEM BEDDUA EDESİM GELİYOR !

Öykümüz Almanya' da yaşanmıştır. Hikayemizi bilhassa gurbetçi kardeşlerimizin dikkatine sunmayı arzu ediyorum.
Ben de eski bir gurbetçi olarak, gurbet elleri ve o memleketlerin sosyal, siyasi ahlâkî, insani yapısını az çok bilen birisiyim.
Biz Türkler, 1960 yılların ortalarında yaban ellere gitmeye başlamışız. Biraz para kazanıp döneceklerdi babalarımız, dedelerimiz.

Fakat yıllar geçmiş gurbetçiler geri dönmek yerine, eşlerini ve çocuklarını da bulundukları ülkelere taşımaya başlamıştı. Binler, onbinler, yüzbinler derken bugün milyonlarca vatandaşımız yaşıyor gurbet ellerde.
Yani vatan tutmuşuz o diyarları...
Acısıyla, hüznü ve mutluluklarıyla...

İşte böyle bir gurbetçi kardeşimiz olan Ali, uzun yıllar ailesi ile birlikte Almanya' da yaşamakta ve güzel bir işiyle mutlu bir hayata sahiptir.
Gurbetçi Ali ve ailesi genellikle Almanların kaldığı apartmanda oturmaktadır. Ali ve ailesi efendi, güler yüzlü, yardımsever kişilikleri yanında; Müslüman bir aile olarak; örnek insanlar olarak gösterilmektedir.

İşte bu gurbetçi Ali'nin Alman, Ömer adlı bir komşusu vardır.
Ömer, sonradan Müslüman olmuş, Hans iken Ömer ismini almıştır.

Ömer bir gün komşusu Ali' ye hitaben şöyle seslenir.
-"Ali kardeşim, yıllardır seninle komşuluk yapıyoruz. Ben sizin ailecek yaşantınıza imrenerek, merak sardım ve senin vesilenle İslâm ile şereflendim. Sana binlerce kez teşekkür ediyorum, minnet duyuyorum. Seni hep gördüğüm de dua ediyorum.
Fakat içimden de beddua edesim geliyor " deyince;
Gurbetçi Ali şaşırır,
-"dua etmeni anlıyorum da; beddua etmek istemeni anlayamadım. Neden beddua etmek istiyorsun bana ?"
der.
Alman Ömer bunun üzerine;
-"Ali biz seninle uzun yıllardır komşuluk yapıyoruz. Biliyorsun annem ve babam bir Hristiyan olarak öldü.
Ben sayende Müslüman oldum. Böyle olunca ben onları ahirette bir daha göremeyecek ve Cennet'te bir araya gelemeyeceğim. Bunun büyük bir üzüntüsünü duyuyorum. Bu duygular içindeyken seni görünce aklıma bu düşünceler geliyor ve sana kızıyor, beddua edesim geliyor !
Neden bana anlattığın İslam'ı annem ve babama da anlatıp onların da Müslüman olmasına vesile olmadın ?
Onlar şimdi Hristiyan olarak öldü ve ebediyen onlarla Cennet'te birlikte olamayacağım." Şeklinde ifadelerde bulununca;
Gurbetçi Ali, bu sözler üzerine şok geçirir, ne diyeceğini bilemez. Çok sevdiği komşusu Alman Ömer adına üzülmüştür.

Hadiseye bu şekilde bakmak aklının ucundan bile geçmemiştir.
Ömer haklıydı. Ömer'e yaptığı İslâmî tebliği neden Ömer'in anne ve babasına yada başkaları için de yapmamış, onların hidayeti için çabalamamıştı ?

Birden içinde bir vicdan azabı hissi uyandığını hissetti.
Ömer'e gözyaşlarıyla sarıldı. O'nun üzüntüsünü hafifletmek için, pişmanlığını ifade eden sözlerle gönlünü almaya çalıştı.

"Sizden, hayra çağıran, iyiliği emredip kötülüğü men eden bir topluluk bulunsun. İşte onlar kurtuluşa erenlerdir.” ( Al-i İmran, 140).
Ayetini okuyarak Allah' ın kullarına yüklediği sorumluluğu ve müjdeyi bir kez daha hatırladı.
Demek ki gurbet ellerde sadece dünyalık rızık gayesiyle bulunmadıklarını, İslâmi tebliğe muhtaç milyonlarca insanın olduğunu düşündü.
Asıl misyonumuz işte bu olmalı diye mırıldandı...