Bülent Okunakol

Yeni nesiller mi biz mi suçluyuz?

Bülent Okunakol'un 'Yeni nesiller mi biz mi suçluyuz?' adlı köşe yazısı...

YENİ NESİLLER Mİ BİZ Mİ SUÇLUYUZ ?

Günümüz toplumunun en başta gelen sorunlarından birisi de kuşkusuz; ebeveynler ve evlatları arasında yaşanan aile içi, uyumsuzluk, çatışmalar olarak karşımıza çıkıyor.
Öyle ki; sohbet aralarında bu mevzu açılsa genellikle anne yada baba genç evlatlarından şikayet ederken,
-"bir dediğini iki etmedik. Her dediğini yerine getirdik. Ne isterse verdik, alıverdik. Ama gene şöyle, gene de böyle ! "
Şeklinde şikayetler işitiriz.
Çocuklarımızla ilişkilerimizde acaba neyi eksik bırakıyoruz diye hiç öz eleştiri yapmayı aklımıza bile getirmeyiz.
Aslında evlatlarımızdan en çok esirgediğimizin şeyin onlara ayırmamız gereken bir anlık " zaman dilimi " olduğununun farkında bile değilizdir.
Evlatlarımızı çok severiz. Onları mutlu edecek her türlü ihtiyaçlarını karşılarız ama; gene de ne onlar mutlu olur ne de bizler !.
İşte bunun güzel bir örneğini yaşanmış bir hikayeyle ortaya koyalım.
Umarım okuyacağımız bu hikayeden gereken dersleri hep birlikte çıkartırız.

KAYBEDİLEN EVLAT

Genç delikanlı, ceza evini boylamak üzereymiş. Yargıç onu çocukluğundan beri tanıyormuş ve ünlü bir yazar olan babasıyla da tanışıyormuş. Sulh yargıcı delikanlıya,
-“Babanı hatırlıyor musun ?” diye sormuş.
Bu soruya
-“Onu oldukça iyi hatırlıyorum” şeklinde cevap vermiş genç.
Suçlunun vicdanını yoklamaya çalışan yargıç şöyle demiş:

- " Mahkum edilmek üzereyken ve şu anda mükemmel bir insan olan babanı düşünürken, onun hakkında net olarak ne hatırladığını anlatır mısın? “
Bir sessizlik olmuş salonda. Daha sonra yargıç beklenmeyen bir cevap almış;

-" Çoğu kez öğüt almak için yanına gittiğimde, yazdığı kitaptan başını kaldırarak bana baktığını ve çek git başımdan; çok meşgulüm !” dediğini hatırlıyorum. Ona arkadaşlık etmek için yaklaştığımda bana dönerek;
-" Çek git başımdan bu kitabı bitirmeliyim ! " derdi. Sayın yargıcım siz onu büyük bir yazar olarak hatırlıyor olabilirsiniz fakat ben onu kaybedilmiş, bir baba, bir arkadaş olarak hatırlıyorum."

Yargıç kendi kendine söylenmiş;
-" Yazık !
Kitabını bitirmiş, topluma güzel bir eser kazandırmış bir yazar, ama oğlunu kaybetmiş bir baba ! ”
Diyerek suçluya acıyarak bakar...

Değerli okuyucularım,
Siz ister çocuğunuza çok zaman ayırmak arzusunda olun, ister olmayın, çocuk her şeyin farkındadır. Ne onu pahalı oyuncaklara boğmak, ne bol öpücüklerle taltif etmek, ne eğitim konusunda ona üstün olanaklar hazırlamak, ne de sosyal açıdan her türlü avantajı sağlamak onunla birlikte sevgi ile bütünleşerek geçirilen zamanın yerini doldurabilir. Çocuk onunla geçireceğiniz zamana bakarak, onu sevip sevmediğinizi bilecektir. Bu nedenle anne - babalar, çocuklarına olan sevgilerini, değer yargılarını onlara zamanlarını paylaşmakla göstermelidirler...

Evladımız bizi dinlemiyor diye şikayet eden anne ve babalar;
zamanında siz onları yeterince dinlemiş olsaydınız eğer inanın bugün, bu şekilde şikayetçi olmazdınız .

Unutmayalım. Onların en mesut anları ebeveynleriyle geçireceği zamanlardır. O anlar kişilik gelişiminde en derin izler bırakan, hafızalarda yer edinmiş en güzel hatıralardır.