Taceddin Akbaş

Aile yapısındaki çözülme sosyal bir krize dönüşüyor

Taceddin Akbaş'ın 'Bebeleri kreşlere, yaşlıları huzurevlerine, ihtiyarları bakımevlerine..; Hastaları hastanelere, mahkumları hapishanelere, gençleri eğlence.. merkezlerine! Emanet edersek mesele veya problem kalmaz!' adlı köşe yazısı...

BEBELERİ KREŞLERE, YAŞLILARI HUZUREVLERİNE, İHTİYARLARI BAKIMEVLERİNE…; HASTALARI HASTÂNELERE, MAHKÛMLARI HAPİSHÂNELERE, GENÇLERİ EĞLENCE… MERKEZLERİNE! EMÂNET EDERSEK MESELE VEYA PROBLEM KALMAZ(!)

‘Çoban Sülü’ lâkabıyla ünlenen, Ülkemizin eski Başbakan ve Cumhurbaşkanlarından ve aynı zaman da hemşerimiz ve usta bir demagog da olan Süleyman Sâmi Demirel’in meşhur sözlerinden biri de ‘’Meseleleri mesele yapmazsanız mesele kalmaz’’ idi!

Ben de bugünkü yazımın başlığını, hemşerimizin ve demagoji ustasının o ünlü sözünden esinlenerek attım ve ‘’Bebekleri kreşlere, yaşlıları huzurevlerine, ihtiyarları bakımevlerine, hastaları hastanelere, mahkûmları hapishanelere, gençleri eğlence… merkezlerine… emânet edersek mesele veya problem kalmaz…’’ şeklinde attım. (!!!!!!!!)

Şimdi de konumun demagojiyle karışık gerçek yönüne, ciddi boyutuna geçiyor ve sözü günümüzün kanayan yaralarından birkaçı durumunda olan meselelere, problemlere getirmek istiyorum:

Bazılarımızın üzülerek, biraz da utanarak gördüğü ya da duyduğu gibi, geçtiğimiz haftalar da ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi’ne (İBB) bağlı hizmet veren bir ‘merkez’ de mini mini minnacık bir çocuğun darp edildiği ve istismara uğradığı şeklinde iddialar ortaya atılmış bu iddia da beni dehşete düşürmüş, dolayısıyla da benim böyle bir yazı yazmama neden olmuştu!

Şöyle ki; daha yeniye gelene kadar ülkemiz de bakacak bir yakını kalmayan çocuklar için; Sosyal Hizmetler Bakanlığı bünyesinde oluşturulmuş olan Çocuk Esirgeme Kurumları, buraların birçok yurtları vardı ve bu yurtlar yine aynı Bakanlığa bağlı Çocuk Hizmetleri Genel Müdürlüğüne bağlı olarak hizmet verirlerdi! Ve son yıllarda tüm yetkiler bahsime konu Genel Müdürlüğe devredildi ve Genel Müdürlüğün, Korunmaya Muhtaç çocuklar için oluşturulmuş olduğu Sevgi Evleri ve benzer mekânları var ve bu mekânlar ‘annesi babası olmayan ve ailede bakacak kimsesi kalmayan’ çocukları barındırıp bakıyor!

Kısaca, Devlet bakıma muhtaç çocuklar ve bireyler için her şeyi düşünmüş ve bünyelerine uygun kurumlar oluşturup huzurevleri, bakımevleri, sevgi evleri, yurtlar ve saireler ihdas ve inşa edip donatmış; sonra da buralarda görev yapmak üzere çeşitli işçiler, memurlar, uzmanlar ve idareciler görevlendirmiş… Ancak, dünyanın en iyi insanı veya yöneticisi bile olsa hiçbir görevli, bir başka çocuğa kendi, öz anası babası, ninesi, dedesi ya da kardeşi kadar sevgi vermez-veremez…

Demem o ki; çocuk delisi ve Allah’a (c.c) emânet biri ikiz 3 erkek evlat babası ve 1’i kız 6 torun dedesi bir vatandaş ve yıllarında bir gazetecisi olarak, bahsime konu çocukların, adları ne olursa olsun, devletin bilinen, tanınan ve her türlü imkânlarla donatılan yurtlarında bakılmalarına, barındırılmalarına rağmen ben yine de üzülüyorum! Ve o çocuklar neyse ne amma, 1,5-2 ya da 2,5-3 yaşındaki bebeklerin kreşlere, gündüz bakımevlerine bırakılmalarını ise hiç kabullenemiyorum…

Ancak, günümüzde anne ve babaların bir çoğu herhangi bir kamu kurum veya kuruluşunda ya da özel bir iş kolunda çalışıyor. Bu çalışan velîlerin bebelerine, çocuklarına bakacak bir nine dede gibi bir yakını da yoksa, mini mini minnacık yavrular kreş ve benzer mekânlara bırakılıyor… Bu mekânlar dünyanın en mükemmel mekânı dahî olsa, bir anne ve babanın, ninenin ya da dedenin verdiği özelliği, güzelliği veya sıcaklığı vermiyor-veremiyor!

MESELELERİ MESELE YAPMAK VE BU MESELE YA DA ‘PROBLEMLERE BİR ÇÖZÜM BULARAK’ MÂSUM YAVRULARI.. KURTARMAK LÂZIM Kİ BÖYLE GİDERSE.., ORTADA KURTARACAK BİR YAVRU VEYA BEBEK DAHÎ BULAMAYABİLİRİZ!

Velhâsıl-ı kelâm; annesi babası çalışan, dolayısıyla da evinde yerinde kalmak zorunda olan ve kendilerine bırakılacak bir yakınları da olmayan çocukları devletin ilgili kurum ve kuruluşlarına bırakmaktan başka bir yolu bulunur mu bulunmaz mı ben bunu bilmiyorum! Benim bildiğim tek şey çalışan babalara ‘evsaflarına ve de günün şartlarına ve tabii ki de evlerini yerlerini geçindirecek miktar da’ ücret verilmesi, dolayısıyla da ‘çok gerekmedikçe’ kadınların ve bilhassa küçük çocuk annelerinin evleri yerleri dışında ve herhangi bir işte çalıştırılmaması!

BEBEKLER KREŞ ANNELERİNE YA DA ABLALARINA EMÂNET EDİLİYOR! VE ÇALIŞAN KADIN SAYISI ÇOĞALDIKÇA ÇOCUK SAYISI-ORANI DA AZALIYOR! KADINLAR ‘ERKEKLERİN BÜNYELERİ VEYA EVSAFLARINA.. HİÇ UYMAYAN İŞLERDE ÇALIŞTIRILIYORLAR AMMA KADIN-ERKEK EŞİTLİLĞİNDEN! DEM VURULARAK TA-KİY-YE YAPILIYOR(!) VE KADINLARIN YÜZDE 60’I ASGARΠYANİ, ‘EN AZ ÜCRETLE ÇALIŞITIRILIR VE YIPRATILIRKEN…; ERKEKLERDEKİ ORAN % 39-40’LARDA SEYREDİYOR! ASGARÎ-EN AZ ÜCRETLE.. ÇALIŞMAK ZORUNDA KALAN KADINLARIN 3’TE BİRİ ANKARA VE İSTANBUL’DA İMİŞ!

İzmir, İstanbul ve Ankara gibi büyükşehirlere gidip gelmem ve arada bir de olsa oralarda kalmam ayrı; 50 yıldır ‘mesleğim ve işim icâbı’ İstanbul’a gider gelirim ve biri 30 yıla yakındır İstanbul ve Gebze’de, biri de 25 yıldır İstanbul Pendik te çalışan ve ikâmet eden oğlanlarımın yanına gider ve 1-2 ve 3 hafta kadar kalırdım. Ancak, 2024’ün Kasım ayında geçirdiğim bir baypass ameliyatım nedeniyle 2’5 ay kadar Ümraniye de Pendik ve Gebze’de ve evlâtlarımın yanın da kaldım… Ki, Allah (c.c) onlardan ebeden ve daimen razı olsun ve onların evlatları da onlara baksın, kollayıp gözetsin; oğullarım da, gelinlerim ve torunlarım da 2,5 benim etrafında pır döndüler, gözlerini gözümden ayırmadılar ve benimle âdetâ bir çocuk, hâttâ bebek gibi ilgilendiler! Amma velâkin ben yine de Burdur Merkezdeki eski evimi yerimi ve eskimiz dostlarımı aradım… Ve bu esna da ‘yaşlıların çocuklardan pek farklı yanları olmuyor!’ şeklindeki sözün doğru bir söz olduğu kanaatine vardım…

Hülâsâ-i netice; genelde yaşlı ve özelde ihtiyarları olduğu gibi, bebeleri veya küçük çocukları dünyanın en mükemmel yapımlı, donanımlı ve en iyi, en merhametli vicdanlı personeline sahip olan bir kreşe veya çocuk bakım evine bile verseniz, o çocuk baba ocağında ve anne kucağında bulduğu huzuru, sevgiyi sıcaklığı bulamıyor, hattâ rahat bir şekilde uyuyup uyanamıyor ve olumsuzluklar da o çocuğun ömür boyu peşini bırakmıyor!

Peki, ‘ne yapılsın ve ne edilsin de bu olumsuzluklara bir çare bulunsun?’ diyecek olursanız, ben eşi ve gelinleri herhangi bir kurum ya da kuruluşta çalışmayan bir aile büyüğü olduğum gibi; yılların da bir gazetecisi olarak’ çalışan erkeklere hak ettikleri miktarda, hattâ biraz da fazla ücret verilmeli, dolayısıyla bebekler de çocuklarda ana kucağından ve baba ocağından uzak mekânlarda büyümek zorunda bırakılmamalı!’ diyor, herkese saygılar sunuyorum.

ALLAH’IN (c.c) RAHMETİNİN EN GÜZEL

TECELLİSİ ANNE VE BABADIR!.. EN DERİN

VE EN YÜCE SEVGİ ANNE SEVGİSİDİR!

Anonim

ÇOCUĞUNU KAYBEDEN BİR ANNE İÇİN

HER GÜN İLK GÜNDÜR; BU ISDIRAP HİÇ

İHTİYARLAMAZ! Victor Hugo

AH ANNELİK SEN NE KUTSAL BİR ŞEYSİN!

GETİR AYAKLARININ ALTINI ÖPEYİM,

CENNET KOKUSUNU İÇİME ÇEKEYİM!

Anonim

BABA OCAĞINDA SOBA YANMASA BİLE

HİÇ ÜŞÜMEZSİN! SEVGİYLE YANAN BABA

YÜREĞİ YETER ÇÜNKÜ! Anonim

EVLÂT BABAYA DEĞİL, BABA EVLÂDA

HİZMET EDER OLDU! BİZE BİR NAZAR

CUMAMIZ PAZAR OLDU! BİZE NE OLDU

İSE HEP AZAR AZAR OLDU! Arif Nihat Asya