Taceddin Akbaş

Bendeniz 'her yıl olduğu gibi' bu yılki 'Babalar Günü'nün de en mutlu babalarından biriyim !'

Taceddin Akbaş'ın 'Bendeniz 'her yıl olduğu gibi' bu yılki 'Babalar Günü'nün de en mutlu babalarından biriyim !' adlı köşe yazısı...

İlgilenenlerin bilecekleri gibi, Türkiye’de haziran ayının 3. haftası ‘’Babalar Günü’’ olarak kutlanıyor ve bu yıl da bugün 21 Haziran Pazar gününe isâbet ediyor. O nedenle, ben ‘övünmek gibi olmasın ama’ demeyecek, biraz övünecek ve her yıl olduğu gibi, bu pazar günü kutlanacak olan “Babalar Günü”nün de en mutlu, en kutlu, en umutlu ve en bahtiyar babalarından biri ben olacağım inşaAllah…’ diyeceğim! Nedenine, niçinine ve nasılına gelince, onu da aşağıda açıklamaya çalışacağım:
Şöyle ki; Cenab-ı Hakk beni birbirinden yakışıklı ve güzel ahlâklı, birbirinden değerli, vefalı, akıllı ve biri kız 6 torun dedesi yapmadan önce, biri ikiz 3 erkek evlât babası yaptı elhamdülillah… Ve evlatlarım da, torunlarım da beni bugüne kadar hiç üzmedikleri, kırmadıkları, saygısızlık ve sevgisizlik yapmadıkları gibi, her zaman ve her hâlükârda, ama bilhassa bundan 1,5 yıl kadar önce İstanbul’daki özel ve ünlü bir hastane de geçirdiğim kalp ameliyatım öncesinde, esnasında ve sonrasında ‘benim için’ hem keselerinin ağızlarını açtılar hem de âdetâ kendilerini parçaladılar! O nedenle, ben de onların yüzlerine karşı yaptığım dua ve teşekkürler ayrı, gıyaplarında, ‘onların evlâtları da analarına, babalarına, torunlarına, ninelerine, dedelerine ve kardeşlerine, hattâ uzak yakın akrabalarına aynı şekilde davransınlar ve kollayıp gözetsinler inşaAllah’ diye dua ettim, niyazda bulundum ve buna devam da ediyorum elhamdülillah...

Ve bu arada bir parantez açarak, ‘58 yaşında ve sapasağlam iken rahmeti Rahman’a uğurlanan babamı, ‘uğurlanan’ diyorum. Çünkü, zerre kadar kalbini kırmadığım canım babam, sabah namazı için kalktığı köydeki evimizin ikinci katından ve merdiven boşluğundan düşmesi ile birlikte beyin kanaması sonucunda vefat etmiş ve ben o sırada asker olduğum için, vefatını 4,5 ay sonra öğrenebildim. Yani, ben babalar babası, adamın hası, mahallemizin, köyümüzün, hattâ çevre köylerimizin Durmuş Hocası, dolayısıyla da yer de değil nurda yatası ve Peygamber Efendimizin komşusu olası babamın cenazesinin defni esnasında yanında bulunamadım maalesef. Bu da benim için ayrı bir üzüntü nedeni oldu ve olmaya da devam ediyor!

EVLÂTLAR ‘KAÇ YAŞINDA OLURLARSA OLSUNLAR’
ANA-BABALARININ YANINDA HEP ÇOCUKTURLAR
Meselâ; her ananın babanın yanında olduğu gibi, Mevlâ’ya emanet, bizim evlatlarımız da bizim yanımızda hep çocuklar, hattâ bebek kadar küçükler, tatlılar, sevimliler ve hep öyle de kalacaklar inşaAllah!

Demem o ki, bir evlât kaç yaşına girerse girsin, babasının-anasının, ninesinin dedesinin gözünde gönlünde hep çocuk, hattâ bebektir! Ve ebeveynler bebekleri için ne kadar üzülür veya sevinirlerse, torun sahibi olmuş, yani asıl yaşı ilerlemiş evlâtları için de aynı duyguyu yaşar, aynı şeyleri hissederler…

ETME BULMA DÜNYASINA DİKKÂT(!)

‘Baba ve Babalar Günü’ deyince, ben yaşanmış iki ibretlik hikâyeyi köşeme konu yapmadan edemiyorum:
Birinci hikâye şöyle; bir gün bir evlât evlerinin köşesinde babasını kıyasıya döver ve dayaktan canı yanan baba ağlayıp sızlaması gerekirken garip garip güler, acı acı gülümser! Durumu gören komşuları ve yoldan geçmekte olan insanlar durumu merak ederek, babaya bunun nedenini, niçinini sorarlar! O baba da ‘şu feleğin işine ve kaderin garip cilvesine veya tecellisine bakın ki, bir zamanlar aynı yerde ve aynı şekilde ben de babamı dövmüştüm!..’ diyerek hayıflanır ve geçte olsa ‘dünyanın etme bulma dünyası’ olduğunu öğrenir! (O nedenle biz geç kalanlardan olmayalım..!)
İkinci yaşanmış ve bizzat şahit olduğum hikâyeye de şöyle:
Bundan 25-26 yıl kadar önce ve gece vakti, polis telsizlerinden ‘bir lokalde baba-oğul kavgası olduğu şeklinde anons yapıldı. Ve biz iki gazeteci arkadaş doğruca o lokale gittik. Ve gittik gördük ki, bir baba taburenin üzerine dizlerini kıvırarak oturmuş hem dizlerini dövüyor hem de ‘Bilmem neyin çocuğu! Ben seninle oturup içki içtim, kumar oynadım! Yani ben sana babalık değil, arkadaşlık ettim! Ama sen bunun bile hatırını saymadın ve beni öldüresiye dövdün!..’ diye ağlıyor-sızlıyor ve hayıflanıyordu! Ben de yanımdaki gazeteci arkadaşım Ali’ye, ‘’Hadi gidelim Ali’ciğim. Bu adam evladına babalık yerine barmenlik ya da kadeh ve kumar arkadaşlığı yapmış… Oğlu da babasını değil, barmenini-kadeh ve kumar arkadaşını dövmüş!’’ dedim ve arkadaşımla birlikte oradan ayrıldım!
Velhâsıl-ı kelâm, hülâsâ-i netice; mârifet ana baba olmakta, yani doğurmak ya da doğurtmakta değil, iyi ana baba, hayırlı ebeveyn olmakta! Yani, bir babanın önce kendisi helâl kazanç elde etmesi, sonra çocuklarına helâl yedirip helâl içirmesi ve helâl giydirmesi, artı helâl işlerde >haramı olmayan mekân ve zamanlarda< çalıştırması, dolayısıyla da hayırlı evlât yetiştirmeye çalışması gerekir!’ O nedenle, ben ‘Cenab-ı Hakk herkesi hem iyi ana baba yapsın hem hayırlı evlât versin hem de hayırlı evlâtlar yetiştirmeyi nasip ve müyesser eylesin!’ diyor, bu vesileyle hak eden tüm babaların günlerini kutluyor, herkese ‘baba’ saygılar sunuyorum.
BİR EBEVEYNİN EVLÂDINA EN BÜYÜK
MÎRASI GÜZEL AHLÂKTIR…
HİÇBİR ÇOCUK BABASININ HAKKINI TAM
OLARAK ÖDEYEMEZ. ANCAK BABASI BİRİNİN
KÖLESİ OLUR DA O DA ONU SATIN ALIP AZAT
ETMİŞ OLURSA BELKİ…
ANA BABASININ İHTİYARLIK ZAMANLARINDA
ONLARDAN BİRİNE VEYA HER İKİSİNE YETİŞİP DE
(LÂYIK OLDUKLARI HÜRMETİ GÖSTERMEDİĞİ İÇİN)
CENNETE GİREMEYEN (hak edemeyen) KİMSENİN BURNU
YERLERDE SÜRÜNSÜN!’ BUYURMUŞ VE BUNU ÜÇ KERE
TEKRARLAMIŞ…
CİHADA İZİN İSTEMEK İÇİN GELEN BİRİNE DE RESULÜLLAH
‘ANNEN BABAN SAĞ MI?’ DİYE SORMUŞ. ‘EVET’ CEVABINI
ALINCA DA ‘O HALDE GİT, ONLAR İÇİN ÇALIŞ’ BUYURMUŞ!
3 ayrı Hadis-i Şerif