Ramazan Canural

Her zorlukla beraber bir kolaylık vardır

Ramazan Canural'in 'Her zorlukla beraber bir kolaylık vardır' adlı köşe yazısı

“HER ZORLUKLA BERABER BİR KOLAYLIK VARDIR”

Hani geçen hafta devamını belki anlatırım demiştim ya…Hayır, hayır. Belki değil. Mutlaka anlatmalıyım.

Biliyorsunuz ilk bebeğimizin anomalili bir çocuk olarak, 7 aylıkken erken doğup, doğumdan hemen sonra öldüğünü anlatmıştım geçen hafta.

Şimdi çocuk sahibi olma serüvenimizin devamını dinleyelim benden.

İlk çocuk zayi olduktan sonra bize, aman, dediler, iki yıl hiç çocuk mocuk düşünmeyin. Bilimin dediklerine çok inanırım. Hâlâ daha aynıyımdır. Böyle dediklerine göre vardır bir bildikleri deyip, gebe kalınmaması için gerekli önlemleri alarak, artık sonuna yaklaştığımız uzmanlık eğitiminin; sınava hazırlanma, tez hazırlama gibi konularına ağırlık verdik. O zamanlar henüz bir işe yerleşmeyen kıymetli eşim de o sıkışık dönemde bana hep yardıma koşmak için ayarladı kendini.

Her zaman olduğu gibi.

Rabbim, “ Her zorlukla beraber bir kolaylık vardır,” buyurmuyor mu?

İşte bizim yüzümüzü bebekle güldürmeyen Yüce Yaratan bize o günlerde başka nimetler verdi. Öğretmenlik sınavını kaybeden eşim, İş ve İşçi Bulma Kurumunun açtığı bir sınavı kazanıp o Kurumun Tophane Şubesinde memur olarak işe başladı.

Bebeğin kaybından 11 ay sonra ben Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Uzmanı oldum. Peşinden de askerlik. Yaş 32. Sonra ver elini Van Asker Hastanesi.

Biz bir zamanlar askerde tek maaş ne yapacağız deyip kıt kanaat para biriktirirken, bir de baktık; eşim memur olmuş, ben bir asteğmen maaşı, bir de “Olağanüstü Hal Bölge Tazminatı” almaya başladım. Hem de 1 asteğmen maaşı kadar.

Hey güzel Rabbim. Ne kadar büyüksün! Bir maaşla nasıl geçiniriz diye düşünürken üç maaş almaya başladık. Hem de bir yıllık askerlik için eşimin tayinini İstanbul’dan Van’a yapmazlar ama bir isteyelim bakalım, derken, bir de baktık, eşimin tayini de Van’a çıkmasın mı?

Rabbim, bebeğiniz öldü ama bak ben size ne güzel sürprizler hazırladım, dercesine peş peşe güzellikleri yağdırmaya devam ediyordu.

Hatta eşim, o yıl Mart ayında girdiği öğretmenlik sınavını da kazanmıştı. Bu ne mutluluktu!

1989 yılı bahar aylarında, eşim ikinci kez hamile kaldı. Biz daha da sevindik. Askerliğin bitmesine de şurada kısa bir zaman kalmıştı.

Haziran ayında Bakanlık bize, bir sarı zarfla , eşimin öğretmen olarak tayininin Ünye ilçesi İkizce Kasabasına çıktığını bildirdi. İki hafta içinde göreve başlaması gerekiyormuş.

Okulların bitmesine de birkaç hafta kalmıştı. Van nere, İkizce nere? Eylül’de askerlik bitiyor o zaman başlasa olmaz mı, dedik. Hayır, olmazmış. İlla o bir iki hafta için Van’dan kalkıp Karadeniz’in o şirin Kasabasına gitmek gerekiyormuş.

Ben birkaç gün izin aldım ve yollara düştük. İkizce’ye gidiyoruz. Okul idaresi ile yüz yüze görüşüp bir çözüm bulmalarını isteyeceğiz. Vardık oraya. Yolculuk belki 24 saat sürdü.

Çözüm şöyle olabilirmiş. Bir hastalık raporu almalıymışız. Olsun, dedik. Zaten eşim hamile değil mi, bir “düşük tehdidi” raporu alırız, olur biter, dedik.

Keşke demez olaydık!..

Devamı haftaya.