Taceddin Akbaş

Trafik karayolu güvenliği ve ilk yardım haftası kutlu güvenliğimiz toplu olsun

Taceddin Akbaş'ın 'Trafik karayolu güvenliği ve ilk yardım haftası kutlu güvenliğimiz toplu olsun' adlı köşe yazısı...

TRAFİK, KARAYOLU GÜVENLİĞİ VE İLK YARDIM HAFTASI KUTLU GÜVENLİĞİMİZ TOPLU OLSUN!

İlgilenenlerin ya da ilgililerin bilecekleri gibi, ülkemizde 1-7 Mayıs tarihleri arası “Karayolu Güvenliği, Trafik ve İlk Yardım Haftası’’ olarak kutlanıyor ve hafta bugün başladı… O nedenle ben daha yazımın başında karayolu güvenliğimizin noksansız-tam ve insanımızın tamamının güvende olmasını, trafiğimizin düzenli bir şekilde akmasını, dolayısıyla da kazasız belasız ve ilk yardıma ihtiyaç duyulmadan işlemesini-seyretmesini diliyor; ihtiyaç duyulması hâlinde de yardımın zamanında ve usulüne uygun bir şekilde yapılmasını diliyor, şimdide bu hayâtî derece de önemli 3 haftamızın değerlendirmesine geçmek istiyorum:

Keşke ‘hiç olmasa, yani hiçbir yerde ve devirde herhangi bir şekilde kaza yaşanmasa, dolayısıyla da ilk yardım gibi bir yardıma ihtiyaç duyulmasa-muhtaç kalınmasa!’ diyeceğim ama bunu diyemiyorum… Çünkü her iki kişiye bir motorlu aracın düştüğü ve bu araçların sürekli karayollarında, hattâ şehir ve kasaba merkezlerinde, köy içlerinde seyrettiği; cirit attığı ve kuralların tanınmayıp çiğnendiği yerlerde trafik kazaları da kaçınılmaz oluyor maalesef… Ve insan hatasından değil de herhangi bir teknik arızadan veya insanın elinde olmayan nedenlerden dolayı meydana gelen trafik kazalarına kimsenin bir diyeceği olmaz-olamaz… Ancak, günümüzdeki trafik kazalarının birçoğu, hattâ tamamına yakını insan kaynaklı ve bunların başında dikkâtsiz, uykusuz ve alkollü iken araç kullanma, aşırı sürat yapma, artı araçların fennî ya da teknik muayenelerini zamanında yaptırmama gibi nedenler ileri geliyor!

BÜYÜK ŞEHİRLERİN…. SÜRÜCÜLERİ DE YAYALARI DA BİZİM GİBİ ‘KÜÇÜK ŞEHİR VE İLÇELERİN SÜRÜCÜLERİNDEN DAHA DİKKÂTLİ, DAHA ANLAYIŞLI ve NÂZİKLER

Bazen iş icabı gittiğim de bazen de Ankara’daki ve İstanbul’daki evlat ve torunlarımı ziyarete gidip geldiğim de çok görüyor ve şahit oluyorum ki, büyük şehirlerin sürücüleri de yayaları da bizim sürücü ve yayalardan daha dikkâtli, daha rikkâtli, daha usta ve tecrübeli, daha anlayışlı bir tablo çiziyorlar…

Meselâ, ana yol veya caddede aracıyla seyretmekte olan herhangi bir sürücü, tâli yoldan ana yola-caddeye çıkmak için sıra bekleyen sürücülere muhakkak yol verdiği gibi, birçok sürücü ‘yaya geçiş işareti’ olmasa bile bir kaldırımdan diğer bir kaldırıma, yani karşıdan karşıya geçmeye çalışan bir yayayı gördüğünde duruyor ve yayaya yol verip geçişine yardımcı oluyor! Bazen de yayalar sürücülere öncelik veya yol veriyorlar. Amma velâkin biz de bu iyi güzel uygulamaları yapan, centilmence davranan sürücülerin de yayaların da sayıları oldukça az maalesef. Ki, benim oğlanlar, arada bir Burdur’a geldiklerinde ‘’Burdur’da araç kullanmak İstanbul ve Ankara’da araç kullanmaktan çok daha zor! Çünkü sürücüler de yayalar da yazılı kurallara uymadıkları gibi, birbirlerine yol vermiyorlar, az da olsa yol verenlere bir şekilde teşekkür etme inceliği-nezâketi göstermiyorlar baba…’ diyorlar!

BİZİM SÜRÜCÜLER HEM SİNYAL ÖZÜRLÜ HEM DE SORUMSUZLAR… MAALESEF(!!)

Azda olsa, ben de araç kullandım, ama aracımı dağ başında bile kullanıyor olsam kuralları hiç çiğnemedim ve sinyal vermeden ‘bir kere bile’ dönüş yapmadım. Bunun birinci nedeni elimi alıştırmak, ikinci nedeni de uzun araştırmalar ve tecrübeler sonunda belirlenen ve konan kuralların sahiplerine saygı göstermekti! Ancak, önceki Valimizin yaptığı, Emniyet Müdürümüz ve Jandarma komutanımızın da katıldığı bir canlı yayın toplantısında olduğu gibi; şu anki Valimiz Tülay Baydar Bilgihan’ın Nisan ayının başında yaptığı canlı yayın basını bilgilendirme, Emniyet Müdürümüz ve Jandarma Komutanımızın katıldığı toplantısına ben de katıldım ve ‘istisnâları hâriç, İlimizin şoförlerinin ‘sinyal özürlü’ olduklarından yakındım! Ve ‘sinyalsiz dönüş yapan sürücülere herhangi bir müeyyide uygulanamaz mı?’ diye sordum… Bunu pratik olarak uygulamanın zor olduğunu belirten yetkiler ise konunun eğitim konusu olduğunu hatırlattılar ve yine de konuyu değerlendireceklerini belirttiler…

İLK YARDIM EĞİTİMİ SÂDECE SÜRÜCÜLERE DEĞİL, TÜM ÖĞRETMENLERE VERİLMELİ!! (HATTÂ VATANDAŞLARA.. DAHÎ VERİLMELİ)

Yukarıda da vurgulamaya çalıştığım gibi, günümüz de motorlu, bataryalı araç ve bisiklet türü binit sayısının baş döndürücü bir şekilde arttığı ve bu araçların her yerde ve her şekilde dolaştığı; ayrıca artan ev ve iş yeri aletlerinin yol açtığı kazaların vereceği zararlarını asgarî seviye yükseldiği bir devir ve ülke de, başta öğretmenlerimiz olmak üzere herkes teorik ve pratik ‘ilk yardımı eğitimi’ almalı! Ve bırakın diğer ilk yardım bilgilerini, en küçük bir hemlik manevrasının bile hayat(lar) kurtardığı unutulmamalı!’ derim…

Uzun lâfın kısası, meselenin hülâsâsı; amiyâne tabirle, ben de ‘Allah (c.c) affeder ama kazalar, hele hele ‘geliyorum’ diyen kazalar hiç affetmez!’ diyor, konu hakkındaki yazımı söz ve tedbir ustalarına bırakıyor, herkese saygılar sunuyorum.

AKIL, SONRADAN AH ÇEKMEK İÇİN DEĞİL

DÜŞÜNÜP TEDBİR ALMAK İÇİNDİR…

Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî (r.aleyh)

TEDBİRLE TAKDİRİ DEĞİŞTİREMEZSİNİZ

FAKAT, TAKDİRDE VAR İSE TEDBİR ALIR VE

BÖYLECE DE KAZAYI GERİ ÇEVİRMİŞ

OLURSUNUZ! Ahmed Hulûsî (r.aleyh)

ZORLUKLARI BERTARAF EDENLER, DAHA

ZORLUK MEYDANA ÇIKMADAN TEDBİRİNİ

ALANLARDIR. DÜŞMANA GALİP GELENLER DÜŞMAN

DAHA HAZIR OLMADAN SALDIRANLARDIR! Sun Tzu

TEDBİR DAİMA BİLGELİĞİN ARACIDIR!

Patrick Rothfuss

EN İYİ ZIRH HEDEFTEN UZAK DURMAKTIR!

Horace

BEKLENMEDİK OLAYLAR BEKLENMEDİK

TEDBİRLER GEREKTİRİR! Cassandra Clare

TEHLİKELER ÇOĞU KEZ, HAYALCİLERİN

TEDBİRSİZLİĞİNDEN VE DİKKÂTSİZLİĞİNDEN

ORTAYA ÇIKAR! Jules Verne

AĞZINDA BAL OLAN ARININ, UNUTMAYIN Kİ

KUYRUĞUNDA İĞNESİ VARDIR!.. John Lyly