Aytekin Çakmak

Armut piş ağzıma düş zihniyetinde çalışmak

Aytekin Çakmak'ın 'Armut piş ağzıma düş zihniyetinde çalışmak' adlı köşe yazısı...

Armut Piş Ağzıma Düş Zihniyetinde Çalışmak

Eskiden büyüklerimiz bir söz söylerdi:

“Emek olmadan yemek olmaz.”

Bugün ise bu söz yerini başka bir anlayışa bıraktı:

Armut piş ağzıma düş.

Ne yazık ki bu zihniyet artık sadece birkaç kişide değil, toplumun geneline yayılmaya başladı. Çalışmadan kazanmak isteyen, emek vermeden sonuç bekleyen, sorumluluk almadan maaş soran bir anlayış büyüyor.

İşe girerken ilk sorulan soru işin ne olduğu değil;

“Kaçta çıkıyoruz?”

“Hafta sonu tatil mi?”

“Bayramda çalışıyor muyuz?”

Henüz işi öğrenmeden, emeğin teri akmadan beklenti listesi hazır.

Kimse yanlış anlamasın; herkesin hakkı vardır, herkesin zamanı değerlidir. Ama ortada bir gerçek var ki konuşulması gerekiyor:

Hak, emekle anlam kazanır.

Bugün birçok iş yerinde aynı tablo yaşanıyor.

Bir kişi çalışıyor, üç kişi izliyor.

Biri yükü sırtlanıyor, diğeri “benim işim değil” diyor.

Sonra da herkes eşit kazanç bekliyor.

Bu adalet midir?

Emek verenle vermeyeni aynı kefeye koyarsan, çalışkan olanı küstürürsün. Küsen insan bir süre sonra ya yavaşlar ya da gider. Geriye ise işi değil, sadece mesaiyi dolduranlar kalır.

“Nasıl olsa patron görmez” anlayışı,

“Nasıl olsa biri yapar” düşüncesi,

“Ben olmasam da olur” rahatlığı…

İşte üretimi bitiren, bereketi kaçıran tam da bu düşüncedir.

Çalışmak sadece bedensel bir faaliyet değildir.

Çalışmak; sahiplenmektir.

Çalışmak; işini kendi işi gibi görmektir.

Çalışmak; “bugün ben ne katkı sundum?” sorusunu kendine sorabilmektir.

Ama armut piş ağzıma düş zihniyetinde bu sorular yoktur.

Orada sadece beklenti vardır.

Hak vardır ama sorumluluk yoktur.

Talep vardır ama çaba yoktur.

Sonra dönüp “Neden işler yürümüyor?”,

“Neden patronlar güvenmiyor?”,

“Neden gençlere fırsat verilmiyor?” diye sorulur.

Cevap aslında çok basittir.

Güven, çalışmayla kazanılır.

Fırsat, gayretle gelir.

Başarı, sabırla büyür.

Bir toplumda herkes kısa yoldan zengin olmanın hayalini kurarsa, uzun yoldan adam olmayı unutur. O zaman ne meslek kalır, ne ustalık, ne de iş ahlakı.

Eskiden çıraklık vardı, sabır vardı, saygı vardı.

Bugün “hemen olsun, çabuk olsun, zahmetsiz olsun” anlayışı var.

Ama hayat böyle işlemiyor.

Tencerede kaynamayan yemek,

Alında birikmeyen ter,

Vicdanda yer etmeyen emek;

insana doyum vermez.

Şunu artık açık açık söylemek gerekiyor:

Armut piş ağzıma düş zihniyetiyle ne kariyer olur, ne düzen, ne de gelecek.

Bu anlayışla sadece zaman harcanır.

Hem kişinin kendi hayatı, hem de çalıştığı yerin emeği heba edilir.

Çalışmak ayıp değildir.

Terlemek küçültmez.

Gayret insanı yormaz, yüceltir.

Ve unutulmamalıdır ki;

emek vermeden gelen her şey,

emek isteyen ilk anda kaybolur.

Bu yüzden mesele iş bulmak değil,

işe değer katmaktır.

Çünkü bu memlekette artık armut bekleyen değil,

ağacı diken insanlar kazanacaktır.