Aytekin Çakmak

İş var diyoruz, kimse gelmiyor; gelen de iki gün sonra beğenmeyip gidiyor

Aytekin Çakmak'ın 'İş var diyoruz, kimse gelmiyor; gelen de iki gün sonra beğenmeyip gidiyor' adlı köşe yazısı...

İş Var Diyoruz, Kimse Gelmiyor; Gelen de İki Gün Sonra Beğenmeyip Gidiyor

Bucak’ta bugün nereye dönsen aynı serzeniş:

“İş var diyoruz, kimse gelmiyor. Gelen de iki gün sonra beğenmeyip gidiyor.”

Bu cümle artık sadece esnafın değil, ilçenin ortak şikâyeti oldu. Lokantada, kafede, pastanede, dükkânda… Masa var, müşteri var, iş var ama çalışacak insan yok. Kapıya ilan asılıyor, sosyal medyadan duyuruluyor, eşe dosta haber salınıyor. Yine de kapıdan içeri giren yok. Giren de ya ilk yoğunlukta ya da ilk uyarıda kapıyı çekip çıkıyor.

Herkes iş beğenmiyor diyor.

Peki neden beğenmiyor?

Çünkü artık kimse işin başından başlamayı kabul etmiyor. Herkes ilk günden rahat, düzenli saat, yüksek maaş ve hafta sonu tatili istiyor. Ama bu işler böyle öğrenilmiyor. Hizmet sektörü emek ister, sabır ister, ter ister. Garsonluk dediğin meslek bile artık bulunamaz hale geldi.

Eskiden çıraklık vardı. Usta vardı, sabır vardı. Şimdi çırak yok. Çünkü çırak olmak “küçük görülüyor”. Kimse tezgâh silmek istemiyor ama herkes kasanın başında olmak istiyor. Kimse servis taşımak istemiyor ama herkes işletmeyi yönetmek istiyor.

Bir de sosyal medya gerçeği var. Instagram’da herkes keyifte, herkes gezmede, herkes kazanıyor gibi. Kimse arka plandaki emeği göstermiyor. Gençler de doğal olarak diyor ki: “Ben niye yorulayım?” Ama unutulan bir şey var: O görünen hayatların çoğu vitrinden ibaret.

Bu noktada suçu sadece gençlere atmak da kolaycılık olur. Çünkü gençlere yol gösterilmiyor. Kimse “Gel, bu mesleği öğren, burada bir geleceğin var” demiyor. Yönsüz bırakılan genç, ilk zorlukta vazgeçiyor. Sonra da “çalışmıyorlar” diyoruz.

İşveren yalnız. Genç yalnız. Usta yalnız. Yetkililer ise uzaktan izliyor. Meslek edindirme konuşuluyor ama sahada karşılığı yok. Oysa bu ilçe birlikte ayakta durur, birlikte çöker.

Bugün “iki gün sonra bırakıp giden” gencin yarın işsiz kalmasını konuşacağız. Bugün eleman bulamayan esnaf yarın kepenk kapatırsa şaşırmayacağız. Çünkü bu sorun görmezden gelinerek çözülmez.

İş var.

Ama sabır yok.

Emek var.

Ama yön yok.

Eğer bu ilçede üretim sürsün, hizmet aksamasın, gençler meslek sahibi olsun istiyorsak; suçlamayı bırakıp çözüm aramalıyız. Gençlere sahip çıkmalı, yol göstermeli, ustayla çırağı yeniden yan yana getirmeliyiz.

Aksi halde aynı cümleyi daha çok duyacağız:

“İş var diyoruz, kimse gelmiyor… Gelen de iki gün sonra beğenmeyip gidiyor.”

Ve o gün geldiğinde, geç kalmış olacağız.